ซูจินเล่อชะงักไปครู่หนึ่ง เธอตั้งใจจะเอารูปไปใส่ในโบรชัวร์ แม้ตัวเองจะไม่ได้คิดอะไรกับซ่งฉือซวี้ แต่ก็ยอมรับว่าเขาหน้าตาหล่อเหลาจริง ๆ และที่สำคัญที่สุด หุ่นของเขาช่างสมบูรณ์แบบ เหมาะจะเป็นนายแบบเสียเหลือเกิน
รอให้อีกสักพักอากาศหนาวแล้ว เธอตัดเสื้อคลุมขนสัตว์ จะเชิญเขามาถ่ายรูปลงโบรชัวร์อีก พวกสาว ๆ หากเลือกเสื้อผ้าให้แฟน คงต้องใจเต้นแน่!
คิดถึงตรงนี้ ซูจินเล่อตาหยีเป็นสะพานโค้ง เผยลักยิ้มน้อย ๆ น่ารัก: "คุณพี่ซ่ง ช่างดีเหลือเกินนะคะ!"
ซ่งฉือซวี้ขี่จักรยาน มองตรงไปข้างหน้า รับคำในลำคอแผ่วเบา แฮนด์รถไม่รู้ทำไมถึงจับไม่ค่อยมั่น...
ตอนทั้งสองคนมาถึงโรงพยาบาล ซูอี้อันกำลังกินข้าวอยู่ เขาเงยหน้ามองซ่งฉือซวี้ปราดหนึ่ง แทบจะพ่นโจ๊กลูกเดือยในปากออกมา
"ฉือซวี้ ไม่ใช่สิ นายไปทำอะไรมา?" ดวงตางามของซูอี้อันเบิกกว้าง เขาทำท่าประกอบอย่างขบขัน แต่ต่อหน้าพ่อกับน้องสาวก็ไม่กล้าพูดตรง ๆ
ไอ้เพื่อนคนนี้ถูกหมาหัวเลียเรอะ?
ซ่งฉือซวี้เอากำปั้นแตะริมฝีปาก กระแอมสองที: "ทำที่ร้านตัดผม, บอกว่าทรงนี้ถูกดี"
"ทรงนี้ไม่เห็นถูกเลยนะ!" ซูเวยหัวหัวเราะซื่อ ๆ: "ที่โรงงานเราเมื่อสองวันก่อนมีหนุ่มคนหนึ่งไปทำทรงนี้มาโดยเฉพาะ เรียกว่าทรงแสกหลังหรืออะไรนี่แหละ ไปทำผมมาเพื่อไปเจอแฟน ได้ยินว่าตั้งหลายหยวนแน่ะ!"
เพื่อไปเจอแฟน?
แววตาซูอี้อันพลันประหลาดขึ้นมา เขาหรี่ตาดำลง: "ฉือซวี้ วันนี้นายนอกจากไปดูแข่งกับเล่อเล่อแล้ว ไปที่อื่นอีกไหม?"