รอจนผู้คนแยกย้าย ซ่งฉือซวี้มองรอยเท้าที่ถูกเหยียบบนรองเท้าตัวเองด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วถามเสียงเย็นว่า "กลับบ้านได้หรือยัง"
ซูจินเล่อพยักหน้า ถามเขาด้วยความสงสัย "พี่ใหญ่ซ่ง จะไปส่งหนูที่บ้านหรือคะ"
ซ่งฉือซวี้ตอบรับในลำคอ "ทางผ่าน"
ซูจินเล่อชาติที่แล้วก็ไม่เคยเจอเขาสักกี่ครั้ง แต่ตอนนี้เพื่อนของพี่ชายคนนี้ มาปรากฏตัวต่อหน้าเธอบ่อยครั้งทำไม หรือว่าในค่ายทหารเขาไม่มีธุระอื่นต้องทำแล้วหรือ
แต่ยังไม่ทันถึงหน้าบ้าน ซ่งฉือซวี้ก็หายตัวไปอีกแล้ว สมกับคำว่ามาไม่ทันรู้ตัวไปไม่ทันรู้หายจริงๆ
ซูจินเล่อมองรอบๆ ตัว ขมวดคิ้วเรียวเล็ก หลินหยุนก็ออกมาต้อนรับเธอแล้ว ประโยคแรกก็คือ "เล่อเล่อ พวงกุญแจเหลือกี่อัน"
ซูจินเล่อตั้งสติได้ เอานิ้วโป้งกับนิ้วชี้ทำเป็นวงกลม "เหลือศูนย์อันค่ะ"
หลินหยุนเบิกตากว้าง แม้กระทั่งเสียงยังดังขึ้นไม่น้อย "ขายหมดแล้วหรือ"
"ขายไม่พอด้วยซ้ำจ้ะ" ซูจินเล่อหัวเราะร่าเดินเข้าบ้าน เทเศษเงินในกระเป๋าออกมา "แม่ พี่ชายกับแม่แบ่งกันคนละครึ่งดีไหมคะ"
หลินหยุนนับเงินพลิกไปพลิกมาอยู่นาน หัวเราะจนปิดปากไม่ลง ได้ยินคำของเธอก็ยัดเงินคืนทั้งหมด "นี่ลูกหามาได้ แม่กับพี่ชายก็แค่ช่วย"
ซูจินเล่อรู้ว่าห้ามก็เปล่าประโยชน์ จึงหยิบเงินหกหยวนออกมา "งั้นหนูจ่ายค่าจ้าง คนละสามหยวนนะ"
หลินหยุนมองเงินในอุ้งมือ สูดลมหายใจลึก "กินข้าวเสร็จแม่จะทำต่อ"
เมื่อก่อนไม่มีโอกาสหาเงิน ตอนนี้รู้แล้วว่าพวงกุญแจขายได้เงินตั้งเท่านี้ เธอจะยังยอมพักได้อย่างไร