ซ่งฉือซวี้นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง "บ้านพักครอบครัวของฉันยังว่างอยู่ ถ้านายต้องการ…"
ซูอี้อันชะงัก "นายจะให้บ้านพักครอบครัวกับฉันเหรอ ถ้านายแต่งงานขึ้นมาจะทำยังไง"
ซ่งฉือซวี้ยกมือลูบจมูกโดยไม่รู้ตัว พูดอ้อมแอ้ม "คงยังไม่แต่งงานเร็ว ๆ นี้หรอก นายให้น้องสาวของนาย เอ่อ แล้วก็ป้าหยุนพวกเขาพักก่อนก็ได้"
"เป็นเพื่อนรักจริง ๆ ด้วย" ซูอี้อันส่ายหน้ายิ้ม ๆ เมื่อกี้เขายังคิดว่าคนนี้จะมาอวด คิดไม่ถึงว่าจะยอมเสียสละถึงขนาดนี้ "ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นหรอก ฉันคิดดูแล้ว ที่นี่อยู่ไกลจากโรงงานอาหารกระป๋องไปหน่อย ยังไม่ค่อยสะดวก"
ซ่งฉือซวี้ยังอยากจะพูดอะไรอีก แต่ขยับปากนิ่งคิดแล้วก็ไม่ได้เอ่ยออกมา ผ่านไปสักพักก็ลุกขึ้นยืน "ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจ นายพักเถอะ"
ซูอี้อันก็ไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจ เพราะถึงจะสนิทกันแค่ไหน เขาก็จะไปยึดบ้านของซ่งฉือซวี้ไม่ได้ นั่นมันจะดีซะที่ไหน
ทางฝั่งซูจินเล่อก็ไปดูเรือนมาหลายที่ ล้วนอยู่ไม่ไกลจากโรงงานอาหารกระป๋อง ค่าเช่าก็สมเหตุสมผลดี แต่ที่ดินยังไม่กว้างพอ จึงตัดสินใจหาดูอีกสักสองสามที่ก่อน ตอนกลับจากสำนักงานเขต ศัตรูคู่แค้นพบกันในที่แคบ เธอกลับมาเจอกู้จิ่งซิวกับหยางมู่ฉิงอีกครั้ง
หยางมู่ฉิงไม่ได้สวมเสื้อเชิ๊ตลูกไม้สีขาวตัวนั้น เพราะอากาศร้อนเกินไป เธอใช้เงินกว่าร้อยหยวนซื้อกลับมา แต่กลับทำได้แค่แขวนไว้ในตู้เสื้อผ้าแล้วมองดู แถมเพราะรายจ่ายครั้งนี้หนักข้อมาก ถึงกับทำให้ผู้อำนวยการโรงงานหยางตกใจ และยังโดนต่อว่าอีกต่างหาก