หยางมู่ฉิงเหมือนจะมองเห็นภาพซูจินเล่อถูกเธอใช้เงินฟาดใส่จนมิดแล้ว เด็กติดอ่างที่มาจากครอบครัวยากจน กล้ามาแย่งของกับเธอ มันไปเอาความกล้ามาจากไหน?
ซูจินเล่อทำให้เธอสมใจ ดวงตากลมโตฉายแววอัปยศอดสู: "หยางมู่ฉิง เธออย่ารังแกกันเกินไป มีเงินแล้วยิ่งใหญ่หรือไง?"
"มีเงินมันก็ยิ่งใหญ่สิ!" หยางมู่ฉิงแสยะยิ้มเย็นชา หันไปหาอู๋เซี่ย "เอาล่ะ แกจะขายไม่ขาย?"
อู๋เซี่ยเริ่มลังเลขึ้นมาจริง ๆ เธอหันมามองซูจินเล่อด้วยสีหน้าละอายใจ "ขอโทษนะจ๊ะ เธอให้มันเยอะเกินไปจริง ๆ"
ประโยคนี้ตอบสนองความฟุ้งเฟ้อของหยางมู่ฉิงได้เป็นอย่างดี ยิ่งรู้สึกว่าวันนี้เอาเงินตบหน้าซูจินเล่อแล้วสะใจขึ้นมากโข
ซูจินเล่อเม้มปากแน่น "เธออาจจะหลอกแกก็ได้ ใครจะบ้าเอาเงินตั้ง 120 หยวนมาซื้อเสื้อผ้า เธอไม่มีปัญญาหรอก"
หยางมู่ฉิงยกยิ้มมุมปาก "สำหรับแก เงินร้อยกว่าหยวนน่ะเป็นเงินก้อนใหญ่ แต่สำหรับฉัน มันก็แค่ค่าอาหารมื้อหนึ่งหรือค่าเสื้อผ้าตัวหนึ่งเท่านั้น ซูจินเล่อ แกเบิกตาดูให้ชัด ๆ ซะ ว่าอะไรคือช่องว่างระหว่างคนกับคน"
พูดจบก็เชิดคางไปทางอู๋เซี่ย "ไปหาฉันที่ตึกสองชั้นทางฝั่งตะวันตก เอาชุดไปด้วย ฉันจะไปเอาเงินให้"
อู๋เซี่ยตกตะลึงจนพูดอะไรไม่ออก ได้แต่พยักหน้าซื่อ ๆ
หยางมู่ฉิงมองซูจินเล่อที่ตาแดงก่ำ 'เหมือนเจ็บปวดหนักหนา' ด้วยสายตาดูถูก ก่อนโยนคำพูดอย่างผู้ชนะ "ไอ้ขอทาน!"
รอให้เธอก้าวเท้าบนรองเท้าส้นสูงเดินโยกย้ายจากไป อู๋เซี่ยถึงได้สติ หลุดเสียงอุทานก้อง "ยัยนั่น สมองไม่ค่อยดีหรือเปล่า?"