เมื่อเป็นเรื่องความปลอดภัยของลูกสาว หลินหยุนก็สงบสติลงทันที แต่ซูจินเล่อกลับบอกว่าอยากไปดูหน่อย
วันรุ่งขึ้นเธอก็ไปกับป้าผางที่โกดังเก็บธัญพืชชานเมืองด้านตะวันตก ที่นั่นรอบ ๆ แทบไม่มีบ้านคนเลยจริง ๆ ลานกว้างใหญ่จึงว่างเปล่ามาตลอด เพราะพื้นที่กว้าง ตัวเรือนก็สร้างใหญ่ตาม ห้องโถงกลางห้องเดียวยังใหญ่กว่าบ้านที่พวกเธออยู่ตอนนี้เป็นเท่าตัว
ในลานมีต้นแปะก๊วยใหญ่สองต้น ด้านหลังมีที่ดินผืนใหญ่มาก เพราะไม่มีคนอยู่จึงรกไปด้วยหญ้า
หลินหยุนอดเสียดายไม่ได้ "ดินดีขนาดนี้ ถ้าปลูกผักก็พอกินเองแล้ว"
คนพามาดูบ้านแนะนำว่า "เจ้าของลานนี้ปีที่แล้วพาครอบครัวไปต่างประเทศหมดแล้ว ฝากบ้านให้ฉันช่วยปล่อยเช่า ถ้าพวกคุณถูกใจ ราคาค่อยคุยกันได้"
หลินหยุนส่ายหน้า "ไม่เอา เปลี่ยวเกินไป"
ถ้ากลางดึกมีโจรเข้ามา ตัวเธอกับเวยหัวพอเอาตัวรอดได้ แต่ถ้าไปเจอพวกนักเลงหัวไม้แล้วมาทำร้ายเล่อเล่อ เธอคงเสียใจไปตลอดชีวิต คิดได้ดังนั้นจึงล่าถอยทันที "เล่อเล่อ อย่าเลย เราหาที่อื่นดูดีกว่า"
คนพามาดูบ้านรีบพูด "อย่าเพิ่งไปเลยค่ะ ค่าเช่าต่อรองได้นะ แถวนี้มีคนอยู่หลายครอบครัว ด้านนอกก็เพิ่งสร้างถนนใหญ่เสร็จ ทางการขยายรถเมล์มาถึงนี่แล้ว"
ซูจินเล่อใจเต้นแรง นี่มันห้างสรรพสินค้าซีตานในอนาคตนี่นา
เธอจึงถามว่า "ค่าเช่าเดือนละเท่าไรคะ"