ซูจินเล่อนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นช้า ๆ ว่า "งั้นเราก็ย้ายออกกัน"
หลินหยุนร้อนใจ "จะย้ายยังไงกันล่ะ ที่นั่นมันคับแคบ มีห้องนอนแค่ห้องเดียว พวกเราสามคนแม่ลูกยังนอนไม่พอ แล้วถ้าพี่ชายเธอกลับมาจะยิ่งไม่มีที่อยู่เลยนะ! นอกจากนี้เธอยังต้องตัดเสื้อผ้า ป้าอู๋พวกนั้นมาทำงานก็ไม่มีที่ให้ทำ..."
ที่จริงแล้วนางไม่ได้เรียกร้องเรื่องที่พักมากมายนัก บ้านหลังนี้พวกนางทุ่มเทลงแรงไปมากมายอยู่แทบตาย ตอนนี้จู่ ๆ ก็มาโดนแจ้งให้ย้ายออก นางจะยอมได้อย่างไรกัน
ซูจินเล่อกลับส่ายหน้า "ไม่ได้ย้ายไปหอพักโรงงานอาหารกระป๋องนะคะ หนูหมายความว่าเราไปเช่าบ้านหลังใหญ่ ๆ อยู่กันเถอะ"
หลินหยุนกับซูเวยหัวนิ่งงันไปพร้อมกัน "ออกไปเช่าบ้านข้างนอก?
การเช่าบ้านน่ะเป็นพวกคนต่างถิ่นหรือคนทำงานส่วนตัวไม่มีสังกัดแท้ ๆ ซูเวยหัวอุตส่าห์เป็นลูกจ้างประจำ การย้ายออกไปอยู่ข้างนอกจะไม่ถูกเขาหัวเราะเยาะแย่หรือ
ซูจินเล่ออธิบาย "แม่คะ ที่นี่คือบ้านพักครอบครัวของโรงงานอาหารกระป๋อง พวกเรามาทำงานฝีมือที่นี่นาน ๆ ก็ไม่ไหวเหมือนกันนะ ออเดอร์จากสหกรณ์สรรพสินค้าตอนนี้สม่ำเสมอดี หนูว่าจะอีกสองสามวันค่อยไปถามตึกไป่ฮั่วดู พวกเราขายได้เยอะ คนที่จะมาทำงานก็ต้องเยอะตาม"
มาหากินในที่พักของหลวงอย่างนี้ แม้ไม่ผิดกฎหมาย แต่ก็ยากจะป้องกันไม่ให้มีคนอิจฉาตาร้อน ไม่ใช่แค่หยางมู่ฉิงคนเดียว พวกที่เพิ่งแต่งงานเตรียมจะมีลูกก็อัดกันอยู่ในห้องแคบ ๆ ก็ต้องไม่พอใจเช่นกัน