ชุดเครื่องนอนสี่ชิ้นนี้ เธอจำได้ มันคือรางวัลของวันนี้ แล้วเมื่อหันไปมองเด็กสาวที่กำลังคุยกับซูจินเล่อ ก็เห็นว่าเธอสวมชุดแสดงสีฟ้าน้ำทะเลตัวนั้นอยู่...
เธอขยับริมฝีปาก หันไปทางเสี่ยวอู๋: "พวกเขารู้จักกันได้ยังไง?"
เสี่ยวอู๋กระตุกมุมปาก: "หัวหน้าทีม ซูจินเล่อเป็นคนตัดเย็บเสื้อผ้า คุณว่าพวกเขารู้จักกันได้ยังไง?"
ความตกใจมาถึงเร็วเกินไป จนจ้าวลี่ไม่ได้ยินน้ำเสียงเสียดสีในคำพูดของเสี่ยวอู๋ด้วยซ้ำ คอที่เคยเชิดหยิ่งก็ตั้งตรงต่อไปไม่ไหว เธอแทบจะวิ่งเข้าไป คว้ามือซูจินเล่อเอาไว้: "ชุดแสดงของโรงงานเหล็กกล้าฝีมือเธอหรือ?"
เพราะความตื่นเต้น เธอออกแรงมากไปหน่อย บีบจนเกิดรอยแดงบนข้อมือขาวนวลของซูจินเล่อ
ซ่งฉือซวี้ยื่นมือมาขวางเธอไว้: "ปล่อย!"
ท่าทางไม่ได้สุภาพนัก จ้าวลี่ร้องด้วยความเจ็บจนต้องปล่อยมือ แต่ตอนนี้เธอไม่สนใจเรื่องนั้นแล้ว จ้องมองซูจินเล่อตรง ๆ: "ฉันถามหน่อย ใช่ฝีมือเธอไหม?"
ซูจินเล่อพยักหน้า ยอมรับอย่างเปิดเผย: "ใช่ ฉันทำเอง"
"กลับกลายเป็นฝีมือเธอ! ทำไมถึงเป็นฝีมือเธอได้!" จ้าวลี่เสียงแหลมขึ้นมา ใกล้จะคลั่ง: "เธอตัดชุดสำเร็จรูปแบบนี้ออกมาได้ ทำไมไม่เอามาให้ฉันดู ถ้าตอนนั้นฉันได้เห็น ถ้าฉันได้เห็น..."
ถ้าเธอได้เห็น เธอคงไม่โลภมากไปซื้อเสื้อผ้าของหลิวหงเหมย และคงไม่ต้องขายหน้าวันนี้ แชมป์วันนี้ต้องเป็นของทีมพวกเธอแน่ เธอคงได้รับคำชื่นชมและเสียงปรบมือมากมาย!