ซูจินเล่อกลืนซาลาเปาในปากลงไป “สิบหยวน”
คราวนี้หลินหยุนฟังชัดถนัดหูแล้ว เธอนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง น้ำตาคลอเบ้า คนอื่นต่างพากันว่านางเลี้ยงลูกสาวคนนี้อย่างเปล่าประโยชน์ที่สุด เดิมทียังพอจะแต่งงานแลกสินสอดได้บ้าง แต่กลับจบไม่จบมัธยมก็ตกน้ำกลายเป็นคนติดอ่าง
ทว่าหลินหยุนกลับรู้สึกมาตลอดว่าลูกสาวของตนเชื่อฟังและน่ารักที่สุด ดังนั้นก่อนหน้านี้มีแม่สื่อมาเคาะประตูบอกว่าอยากแนะนำคู่ให้จินเล่อ ล้วนเป็นพวกเมียตายอายุมากทั้งนั้น นางไล่ตะเพิดออกไปทันที
ลูกสาวของนาง นางยอมเลี้ยงดูไปชั่วชีวิต ไม่ยอมให้แต่งงานเพื่อแลกเงิน
เพียงแต่เรื่องร้ายมักมาเป็นคู่ เมื่อไม่กี่เดือนก่อน ลูกชายผู้เป็นความภาคภูมิใจสูงสุดของนางก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส อุตส่าห์เอาชีวิตรอดกลับมาได้ แต่ขากลับรักษาไม่หายจนถึงตอนนี้ คนขาเป๋จะกลับไปรับใช้ในกองทัพได้อีกอย่างไร?
แม้แต่คู่หมายที่เคยดูตัวกันไว้ก่อนหน้านี้ก็ยังมาถอนหมั้นเสีย ทุกวันนี้คนทั้งโรงงานอาหารกระป๋องต่างก็ซุบซิบลับหลังว่าครอบครัวของพวกนางโชคร้ายถึงขีดสุด
ซูจินเล่อมองมารดาร้องไห้ พลันนิ่งงันไป ลนลานปลอบใจนางว่า “หาเงิน หาเงินได้ ไม่ขาดทุนนะ”
หล่อนพยายามพูดให้คล่องขึ้นอีกนิด “หาได้เจ็ดหยวน”
หลินหยุนทั้งน้ำตาพลันหัวเราะออกมา นางกอดลูกสาวที่แสนดีไว้ “จินเล่อโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว หาเงินเป็นแล้ว”
ซูจินเล่อรู้สึกจุกในอก ลูกสาวครอบครัวอื่นในวัยเดียวกับหล่อนไปทำงานกันหมดแล้วก็มี ที่แต่งงานไปแล้วก็มี มีเพียงแม่เท่านั้นที่ยังเห็นหล่อนเป็นเด็กน้อยเสมอ