“ฉันจะจัดคนคุ้มกันเธอ” ซูอี้อันนั่งบนม้านั่ง เคาะนิ้วลงบนโต๊ะ “พรุ่งนี้ฉันจะถามฉือซวี้ดู ว่าในหน่วยใครไม่มีภารกิจฝึกบ้าง จะได้ขอให้ช่วย เธอไปเองไม่ได้แน่”
หลินหยุนยิ้ม “ถามหู่จื่อสิว่ามีเวลาไหม เขาฝึกจนดึกดื่นทุกคืน ตั้งใจดีจริง”
ซูอี้อันรีบพูด “นึกออกแล้ว ดูเหมือนมะรืนนี้เขาจะว่างจริง ๆ”
ซูจินเล่อยิ้มน้อย ๆ “พี่หู่จื่อเป็นคนดีนะ”
หลินหยุนรู้สึกหวั่นไหวในใจ ที่จริงแล้วหู่จื่อก็ไม่เลว คนอาจดูทะมัดทะแมงไปหน่อย แต่ถ้าอี้อันยอมรับได้ แสดงว่านิสัยต้องดี แถมยังพึ่งพาได้กว่าสหายเจียงหงจวินเสียอีก ถ้าเขากับเล่อเล่อได้อยู่ด้วยกัน…
แต่ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา เธอก็นึกถึงคำพูดของซ่งฉือซวี้ก่อนหน้านี้ หู่จื่อก็ดูไม่ขาวเอาซะเลย
แต่ถ้าเล่อเล่อชอบ…
หลินหยุนคิดฟุ้งซ่านไปชั่วขณะ แล้วยิ้มออกมา “ถ้าอย่างนั้นตกลงตามนี้”
พอมีคนคุ้มกัน ซูจินเล่อก็วางใจที่จะไปดูว่ากู้จิ่งซิวมีแผนอะไรในใจได้ วันรุ่งขึ้นเธอจึงเริ่มตั้งใจทำเสื้อสำหรับฤดูใบไม้ร่วง แม้ว่าตั้งใจจะเอาชุดพวกนี้ไปขายให้หยางมู่ฉิงก็ตาม
แต่เธอก็ไม่ได้มักง่าย ตัดเสื้อคลุมลำลองผู้หญิงหนึ่งตัว เดรสแขนยาวหนึ่งชุด และโค้ทบางยาวอีกหนึ่งตัว…
เพราะการแข่งขันซ้อมรบฤดูใบไม้ร่วงใกล้จะเริ่มแล้ว ก่อนหน้านี้ทางกองกำลังจึงจัดงานประชุมระดมพล ตอนเย็นมีนักแสดงหญิงจากคณะนาฏศิลป์มาแสดง ด้วยเหตุนี้พอซูจินเล่อกลับมาถึงบ้านพักครอบครัว ก็ได้ยินเสียงเชียร์จากสนามฝึกแต่ไกล