ช่วงบ่าย กู้จิ่งซิวรออยู่ริมแม่น้ำอย่างกระวนกระวาย หยางมู่ฉิงนั่งบนม้านั่งยาวข้าง ๆ ถามอย่างหมดความอดทนว่า "คุณแน่ใจนะว่าเธอจะมา"
กู้จิ่งซิวพยักหน้า "เธอบอกว่าจะมา ก็ต้องมาแน่"
หยางมู่ฉิงเอามือเท้าคาง ได้ยินดังนั้นก็เบ้ปากอย่างดูถูก "ฉันว่าเธอแค่แกล้งถ่วงเวลาเธอ แล้วยังจะยั่วยวนพี่ฉือซวี้ ยังจะมายั่วยวนเธออีก"
กู้จิ่งซิวขมวดคิ้ว "เล่อเล่อไม่ใช่คนแบบนั้น"
"ใช่หรือไม่ใช่ฉันไม่สน ยังไงพอพ้นวันนี้ไป เธอก็ได้แต่งกับเธอเท่านั้น" หยางมู่ฉิงยิ้มอย่างได้ใจ "ฉันบอกหลิวเซียงไปแล้ว ตอนนั้นให้เธอพาคนมา เธออย่าลืมดึงเสื้อผ้าเธอออกด้วยล่ะ"
กู้จิ่งซิวรู้สึกไม่สบายใจ "เธอจะแต่งงานกับผมในอนาคต จะให้คนอื่นเห็นเรือนร่างต่อหน้าธารกำนัลได้ยังไง"
หยางมู่ฉิงไม่พอใจ "ที่หลิวเซียงพามาล้วนเป็นเพื่อนหญิง เธอกลัวอะไร"
แต่ความจริงแล้ว เธอแอบให้หลิวเซียงใช้ข้ออ้างเรื่องการขนส่ง เรียกคนขับรถและคนงานขนของที่มาส่งสินค้าให้โรงงานอาหารกระป๋องมาทั้งหมด บอกว่าทางนั้นเดินยาก ให้อ้อมมาจากทางนี้ ตอนนั้นมีผู้ชายมากมายขนาดนี้ ซูจินเล่อจะเหลือชื่อเสียงอะไรได้
กู้จิ่งซิวยอมแต่งกับเธอ เธอยังต้องคุกเข่าขอบคุณเลย!
ตอนนี้ซูจินเล่อกำลังตั้งใจทำเสื้อผ้าที่บ้านพักใหญ่ชีเจียว ช่วงปลายฤดูร้อนต้นฤดูใบไม้ร่วง คนมาทำเสื้อผ้าไม่มาก กลับเป็นเสี่ยวอู๋จากโรงงานพิมพ์ย้อมที่เคยมาครั้งหนึ่ง เธอนึกว่าเป็นเรื่องที่จ้าวลี่มาหาเธอทำชุดเต้นรำครั้งก่อน ไม่คิดว่าเสี่ยวอู๋จะมาคุยเล่นแล้วก็ไป