บ้านพักใหญ่ชีเจียวไม่มีอะไรให้ต้องเก็บมากนัก เพราะเดิมก็เป็นแค่ลานโล่ง พอขนของเข้ามาแล้วก็จัดทำความสะอาดเล็กน้อยก็เริ่มทำงานได้เลย
เพื่อให้ทำงานได้เร็วขึ้น ซูจินเล่อซื้อโต๊ะทำงานขนาดใหญ่มาเพิ่มหนึ่งตัว กับจักรเย็บผ้าอีกสองตัว รวมเป็นเงินสามร้อยหยวนพอดี เงินที่หามาได้ตลอดเดือนกว่าๆ นี้ก็หมดไปอีกแล้ว
หลินหยุนเป็นคนมองโลกในแง่ดี "ไม่เป็นไร ตอนนี้เรามีรายได้เข้าทุกวัน ชีวิตดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนไม่รู้ตั้งกี่เท่า"
เธอเป็นคนรู้จักพอใจและยินดีกับสิ่งที่มีอยู่ คิดว่าครอบครัวได้อยู่พร้อมหน้ากันอย่างปลอดภัย มีข้าวกินอิ่ม มีเสื้อผ้าใส่กันหนาวได้ นั่นก็คือชีวิตที่มีความสุขแล้ว
วันนี้เป็นวันอาทิตย์ ป้าอู๋มาแต่เช้ามาก แถมยังพาผู้ช่วยตัวน้อยมาด้วย
เจินเจินนั่งบนม้านั่งเตี้ยๆ ยัดนุ่นไปด้วย ดวงตาโค้งเหมือนพระจันทร์เสี้ยว "พี่จินเล่อ หนูทำงานไม่คิดเงินนะคะ!"
ซูจินเล่อยิ้มพลางหยิบลูกอมผลไม้ส่งให้เธอเม็ดหนึ่ง "รางวัลนี้ให้ผึ้งน้อยผู้ขยันน่ะ"
ใกล้เที่ยงตรง ได้ยินเสียงคนตะโกนอยู่นอกลานบ้าน "แม่ ผมมารับกลับบ้านไปกินข้าวน่ะ!"
เหมินเนียงทำเสียงจิ๊จ๊ะ "โอ๊ยๆ นั่นลูกชายกตัญญูของใครกัน?"
สีหน้าป้าอู๋ดูไม่ค่อยดีนัก เธอจูงมือเจินเจินเดินออกไปข้างนอก "ไม่ใช่ของฉัน ฉันไม่มีลูกชาย!"
อู๋ไห่จวินยืนอยู่ด้านนอก มีลูกชายคนโตเสี่ยวตงมาด้วย ใบหน้าอวบอ้วนของเขาฝืนยิ้มออกมา "แม่ ผมขี่สามล้อถีบมารับแม่กลับบ้านโดยเฉพาะเลยนะ! เสี่ยวจวี๋ทำปลาผัดพริกไว้ ไปเถอะ กลับบ้านไปกินข้าวกัน"