ตอนที่ 6 เท่าไหร่นะ เธอบอกว่าขายได้เท่าไหร่?

แต่แค่สิบหยวนก็คุ้มมากแล้ว น้อยกว่าราคาที่ตัวเธอเองยอมรับได้ตั้งสองหยวน แถมพอได้เสื้อมาในมือจริง ๆ ถึงได้พบว่าเนื้อผ้าบางเบา คุณภาพดีกว่าเสื้อผ้าในห้างที่ราคาแปดหยวนมาก

พอดูดี ๆ ยังพบอีกว่า ดีไซน์ตรงกระดุมก็ประณีตมาก มีการเย็บผ้าซ้อนขึ้นมาอีกชั้นหนึ่ง แบบนี้กระดุมเลยซ่อนอยู่หลังผ้าชั้นนั้น มองไม่เห็นสีของกระดุม

สมัยนี้กระดุมล้วนทำจากพลาสติก สีก็ไม่ใสก็เป็นสีขาวนวล พออยู่บนเสื้อเชิ้ตสีขาวบริสุทธิ์เลยดูเหมือนลดระดับลง แต่ดีไซน์นี้กลับแก้จุดด้อยนั้นได้พอดี

หญิงวัยกลางคนยิ่งดูยิ่งพอใจ รีบหยิบธนบัตรรูปครอบครัวสุขสันต์ออกมาทันที ก่อนจากไปยังถามว่า "เธอมาขายเสื้อผ้าที่นี่ตอนไหนบ้าง ทำชุดผู้หญิงเป็นไหม? แบบชุดกระโปรงผู้หญิง ฉันจะซื้อให้ลูกสะใภ้ด้วย"

ลูกสะใภ้ของนางนั้นเรียนวิทยาลัยครู ชอบตามแฟชั่น ตอนหมั้นขอให้ซื้อเสื้อผ้า ไปมาหลายห้างสรรพสินค้าก็ไม่มีถูกใจ

ซูจินเล่อเกือบจะมึนงงไปกับความยินดี วันนี้หักค่าผ้าแล้วก็ได้กำไรตั้งเจ็ดหยวน ซื้อหมูสามชั้นได้สิบชั่งเลยนะ เธอแทบอยากจะกลับบ้านไปเหยียบจักรเย็บผ้าตอนนี้เลย จะได้ตัดเสื้อผ้าออกมาขายอีกหลายตัว

ได้ยินคำของหญิงวัยกลางคนก็รีบเอ่ยขึ้น "ทำได้ ทำได้ คุณ คุณต้องการ อะไร สี ไซส์..."

พูดประโยคยาว ๆ ออกมาอย่างนี้ อาการติดอ่างก็ปิดไม่มิด

หญิงวัยกลางคนเข้าใจทันที "มิน่าเธอถึงไม่พูด ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง งั้นฉันพูด เธอฟังละกัน ลูกสะใภ้ฉันสูงเมตรหกสิบ น้ำหนักห้าสิบกว่าโล หุ่นคนทั่วไปแหละ เธอชอบสีเหลืองหรือไม่ก็สีฟ้า สีสดใสอะไรก็ได้"