ในค่ายทหารห้ามคนนอกเข้าไปตามอำเภอใจ ซูจินเล่อจึงฝากคนไปบอกซ่งฉือซวี้แล้วรออยู่ที่หน้าประตู
เพียงไม่ถึงห้านาทีก็เห็นซ่งฉือซวี้สวมเสื้อกล้ามสีดำและกางเกงลายพรางเดินยาว ๆ ตรงมาหาเธอ เขาคงกำลังฝึกอยู่ เส้นผมเปียกชื้น หน้าผากยังมีเหงื่อ
เสื้อกล้ามธรรมดา ๆ กลับทำให้เขาดูเปลี่ยวสักอย่าง โดยเฉพาะกล้ามหน้าอกและหน้าท้องที่เป็นมัด ๆ...
ซูจินเล่อรีบหลบตาอย่างรู้สึกผิด ก่อนหน้านี้เจอคุณพี่ซ่งก็ไม่รู้สึกอะไร แต่หลังจากกลับจากอำเภอหมี่ยหวิน และเขาพูดเรื่องว่าจะคบกันหรือไม่ ในหัวเธอก็แวบขึ้นมาเป็นระยะ ๆ ถึงภาพตอนเปลี่ยนยาให้เขาในคืนนั้น
เธอรู้สึกว่าตัวเองคงป่วย...
"หาฉันเหรอ?" ซ่งฉือซวี้สูงกว่าเธอหนึ่งหัว ยืนอยู่ตรงหน้ากดดันมาก ระหว่างพูดเหงื่อหยดหนึ่งจากคางเขากลิ้งลงมายังหน้าอก แล้วซึมหายไปตามเสื้อกล้าม
ซูจินเล่อเบนสายตาอย่างยากเย็น: "ผ้าพวกนั้นราคาเท่าไหร่ ฉันจะได้เอาเงินมาคืน"
ซ่งฉือซวี้มองดวงอาทิตย์แวบหนึ่งแล้วตอบสั้น ๆ : "เย็นนี้ฉันไปหาเธอที่บ้าน แล้วค่อยว่ากัน"
รู้ว่าเขายุ่ง ซูจินเล่อรีบพยักหน้า: "ดี ๆ งั้นฉันรอเธอที่บ้าน"
ซ่งฉือซวี้ยกยิ้มเล็กน้อยแล้วทวนคำเธอ: "ดี รอฉันที่บ้าน"
ประโยคนี้มัน...
ซูจินเล่อหน้าแดงอีกแล้ว เธอมองฟ้ามองดินไม่ยอมมองเขา: "งั้นฉันไปก่อนนะ"