ซ่งฉือซวี้จ้องมองเธอ แต่สีหน้ากลับเรียบเฉยลง "เธอจะพูดอะไร?"
ซูจินเล่อเม้มริมฝีปาก โกรธเล็กน้อย "เมื่อกี้พี่สะใภ้หงซิ่งมาบอกว่า ถ้านายมีแฟน แม่เลี้ยงของนายก็ไม่มีข้ออ้างมายึดบ้านนาย บ้านพักครอบครัวจะยกให้คนอื่นง่าย ๆ ได้ยังไง พวกเขา..."
จริง ๆ แล้วเธอหมายจะแก้แค้นแทนซ่งฉือซวี้ แต่พอโมโหก็เริ่มติดอ่าง
ซ่งฉือซวี้สาวเท้าเข้าไปในบ้านเธอ พลางปิดประตู ขัดจังหวะเธอ "ซูจินเล่อ ฉันถามว่าเธอจะคบกับฉันไหม มันไม่เกี่ยวกับบ้านหลังนี้"
ซูจินเล่อร้องอ๋อ เธอไม่เคยคิดแบบนั้น จึงถามโง่ ๆ ว่า "ไม่เกี่ยวกับเหรอ?"
"เธอคิดว่าฉันจะคบกับเธอเพราะบ้านหลังนี้?" ซ่งฉือซวี้แทบจะหัวเราะทั้งโมโห เดินเข้าใกล้เธออีกสองก้าว "ในใจเธอ ฉันเป็นคนแบบนั้น ใช้บ้านหลังหนึ่ง มาขอคบแบบนี้เหรอ?"
บ้านพักครอบครัวเขาไม่ได้แคร์อยู่แล้ว แต่ที่เฉินจืออินอยากจะมายึดบ้านก็ไม่ง่ายขนาดนั้น เขาฝ่าฟันมาจนถึงตำแหน่งนี้ด้วยตัวคนเดียว ไม่ใช่คนที่จะถูกรังแกได้ง่าย ๆ
ซูจินเล่อเพิ่งรู้ว่าเขาเข้าใจผิดในคำพูดของเธอ เห็นสีหน้าเจ็บปวดของเขา จึงรีบร้อนอธิบาย "ไม่ ไม่ใช่ ฉันคิดว่า คิดว่า..."
อาการติดอ่างของเธอกลับมาอีกครั้ง คิดว่าอยู่ตั้งนานก็พูดไม่ชัดเสียที ใกล้จะร้องไห้อยู่แล้ว