ซูจินเล่อรู้สึกแต่ว่าซวย เธอไม่อยากจะสนใจกู้จิ่งซิวเลยแม้แต่น้อย
"เล่อเล่อ" กู้จิ่งซิวขวางทางเธอไว้ แล้วค่อย ๆ หยิบสร้อยข้อมือเส้นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าอย่างระมัดระวัง "ดูสิ ฉันซื้อมันกลับมาได้แล้ว"
ตอนนั้นกู้จิ่งซิวตีพิมพ์บทความสำเร็จ และได้เงินรางวัลก้อนหนึ่ง เขาดีใจมากและสงสารเธอขึ้นมาบ้างเป็นพิเศษ จึงมอบสร้อยข้อมือเส้นนี้ให้ ซึ่งเป็นของขวัญชิ้นเดียวที่เขาเคยให้
สร้อยเงินเส้นหนึ่ง จริง ๆ แล้วไม่ได้มีค่าอะไรมาก แต่ซูจินเล่อกลับใส่มันเกือบตลอดชีวิต ทะนุถนอมมันยิ่งนัก
แต่ตอนนี้ซูจินเล่อแม้แต่จะมองก็ยังขี้เกียจ "เอาไปให้เมียแกเถอะ ฉันไม่ชอบ"
"เธอยังโกรธอยู่เลย" กู้จิ่งซิวยิ้มขมขื่น เขาถอนหายใจยาว "เล่อเล่อ ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังฝันไปเลย ไม่เข้าใจว่าทำไมสุดท้ายคนที่ฉันแต่งงานด้วยถึงไม่ใช่เธอ แต่เป็นหยางมู่ฉิง"
ซูจินเล่อพูดไม่ออก "นายไม่ได้อยากแต่งกับเธอมาตลอดหรือไง"
กู้จิ่งซิวส่ายหน้า "เธอเคยช่วยชีวิตฉันไว้ครั้งหนึ่ง แถมยังสดใสมีชีวิตชีวาขนาดนั้น ฉันก็แค่รู้สึกเสียดายในใจ แต่ไม่เคยคิดที่จะแต่งงานกับเธอจริง ๆ เลย เล่อเล่อ คนที่ฉันรักในใจมาตลอดคือ..."
"หยุด!" ซูจินเล่อขัดจังหวะเขา "นายแต่งงานแล้ว ต่อไปอย่ามากวนใจฉันอีก"
กู้จิ่งซิวมองเธออย่างเจ็บปวด "แต่ฉันอยู่ไม่เป็นสุขเลยสักนิด! มู่ฉิงน่ะไม่เหมาะกับการเป็นภรรยาเลย ฉันเฝ้ารอให้เธอรีบไปเมืองนอกทุกวินาที จะได้พูดเรื่องหย่ากับเธอได้!"
เขายัดสร้อยข้อมือใส่มือซูจินเล่ออย่างแข็งกร้าว "เล่อเล่อ เธอจะรอฉันใช่ไหม? หลังจากฉันหย่ากับเธอแล้ว จะต้องแต่งเธอกลับเข้ามาอย่างยิ่งใหญ่แน่นอน! ฉันสาบาน ครั้งนี้ฉันจะดูแลเธออย่างดี เธอจะไม่ต้องแกล้งเป็นใบ้แล้ว ไปทำงานได้ หรือไม่ฉันเลี้ยงเธอก็ได้!"