หู่จื่อมองรถแล่นไปข้างหน้าด้วยความอึดอัดใจ สุดท้ายก็ไม่พูดอะไรอีก ยังไงผู้การซ่งก็เป็นคนซื่อตรง ไม่มีทางฉวยโอกาสลวนลามเด็กสาวหรอก
ถนนข้างหน้าแคบและขรุขระยิ่งนัก หู่จื่อรีบตั้งสติ “พี่เสี่ยวอู่ขับช้า ๆ หน่อย ผมจำได้ว่าข้างหน้ามันเป็นทางดินลูกรัง ขรุขระมาก ขับช้า ๆ เถอะครับ”
ซูจินเล่อเพิ่งจับที่รองนั่งใต้ก้นแน่น รถก็สั่นสะเทือนรุนแรง โชคดีที่เตรียมตัวไว้ก่อนแล้ว ไม่อย่างนั้นทั้งตัวคงหล่นจากที่นั่งแน่ แต่ซ่งฉือซวี้ข้าง ๆ กับนั่งนิ่งไม่ขยับเขยื้อน...
เธอไม่รู้ว่าเขานั่งยังไง รู้แต่ว่าตัวเองใกล้จะสั่นตายอยู่แล้ว
ตอนนั้นหู่จื่อข้างหน้าก็เตือนขึ้น “ผมจำได้ว่าข้างหน้ามีร่อง พี่เสี่ยวอู่ระวังด้วย”
“บ้าเอ๊ย ทำไมไม่บอกเร็ว ๆ” เสี่ยวอู่สบถออกมาอย่างหงุดหงิด เบรกไม่ทัน ได้แต่หมุนพวงมาลัยหลบอย่างรวดเร็ว รถทั้งคันจึงเอียงไปทางขวา
ซูจินเล่อควบคุมตัวเองไม่อยู่ กระแทกเข้ากับอกของซ่งฉือซวี้เต็มแรง คว่ำหน้าลงบนตัวเขา
“ขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะ” ซูจินเล่อรีบพยุงตัวขึ้นอย่างลนลาน ยังไม่ทันตั้งหลักให้หัวใจเต้นเป็นปกติ รถก็เลี้ยวอีกครั้ง เธอเสียจุดพยุงอีกหน คราวนี้หน้าผากครูดผ่านคางของซ่งฉือซวี้ เธออยู่ในท่าที่ไม่สุภาพนัก ทาบลงบนหน้าตักของเขา...
ซ่งฉือซวี้สวมเพียงกางเกงบาง ๆ มือของซูจินเล่อบังเอิญวางอยู่ตำแหน่งโคนขาของเขา ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงแนวกล้ามเนื้อที่แข็งแรงใต้เนื้อผ้ากางเกง ใบหน้าของเธอแดงก่ำ ตั้งแต่หูจรดคอแดงไปหมด