คราวนี้ซูจินเล่อฟังเข้าใจแล้ว ประโยคของเขาคงหมายความว่าถามเธอว่าจะไปปลดทุกข์ไหม...
จริงๆ แล้วเธอก็รู้สึกอยากเข้าห้องน้ำอยู่บ้าง แต่คนที่เดินทางด้วยกันล้วนเป็นผู้ชาย ก็เลยคิดว่าทนเอาได้ก็ทนเถอะ ยังไงระหว่างทางก็ไม่ได้ดื่มน้ำ น่าจะกลั้นไว้ได้ แต่พอคิดถึงที่หู่จื่อบอกว่าเหลืออีกสองชั่วโมงกว่า เธอก็เริ่มไม่แน่ใจแล้ว
ถ้าถึงตอนนั้นเธอกลั้นไม่ไหว...
แค่คิดถึงความเป็นไปได้นี้ ใบหน้าของซูจินเล่อก็แดงขึ้นมาทันที เสียงของเธอเบาราวกับยุงร้อง "คือว่า แถวนี้มีห้องน้ำไหมคะ"
"ไม่มี" ซ่งฉือซวี้ชี้ไปทางป่าละเมาะด้านตะวันออก "พวกเขาไปทางป่าด้านตะวันตกกันหมดแล้ว เธอไปทางป่าฝั่งนั้นได้ ไม่มีใคร"
ซูจินเล่อถามออกไปอย่างไม่รู้ตัว "คุณพี่ซ่ง แล้วคุณไม่ไปเหรอคะ"
ซ่งฉือซวี้คงนึกไม่ถึงว่าเธอจะถามแบบนี้ ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลง "เดี๋ยวผมก็ไป"
ซูจินเล่อเพิ่งรู้สึกตัวว่าการมาพูดคุยเรื่องการปัสสาวะกับผู้ชายคนหนึ่งนั้นช่างประหลาดเกินไปแล้ว เธอบีบชายเสื้อเชิ้ตตัวเองแน่นแล้วเดินมุ่งหน้าไปทางป่าหยางทางตะวันออก ที่นี่เป็นป่าต้นหยาง ด้านนอกมีพุ่มไม้เตี้ย พอนั่งยองลงไปแล้วก็ไม่มีใครมองเห็น
เมื่อเห็นเธอเข้าไปในป่า ซ่งฉือซวี้จึงเดินไปทางป่าด้านตะวันตก เพิ่งเดินไปได้สองก้าวก็ได้ยินเสียงกรีดร้องดังมาจากทางทิศตะวันออก "อ๊าก..."
เป็นเสียงของซูจินเล่อ สีหน้าของซ่งฉือซวี้ตึงเครียดขึ้นทันที เขาก้าวยาวๆ วิ่งไปทางนั้นราวกับเสือดาวที่คล่องแคล่วว่องไว เพียงไม่กี่วินาทีก็มาถึงหลังพุ่มไม้ แล้วถามด้วยเสียงร้อนรน "เกิดอะไรขึ้น"