ซูจินเล่อตื่นขึ้นมาราวกับกำลังลอดอุโมงค์ ในตู้โดยสารสลัวมืด เธอขยับแขนถึงได้รู้ว่าตนเองพิงไหล่ของซ่งฉือซวี้อยู่ ส่วนซ่งฉือซวี้ก็เหมือนจะหลับไปแล้ว...
เธอรีบยืดตัวตรง ตู้โดยสารก็สว่างขึ้น พอลอดอุโมงค์ก็เข้าเขตอำเภอหมี่ยหวิน ด้านนอกเป็นหมู่บ้าน มองเห็นคนเดินผ่านไปมา
หลับนานไปหน่อย ซูจินเล่อรู้สึกว่าแขนตัวเองปวดไปหมด เธอเหลียวไปมองซ่งฉือซวี้แวบหนึ่ง แล้วก็เห็นรอยเปื้อนน่าสงสัยบนไหล่เขา หน้าตนเองก็แดงขึ้นมาอีก นี่คงไม่ใช่น้ำลายที่เธอทิ้งไว้หรอกนะ?
กำลังจ้องตรงนั้นอยู่ ลังเลว่าจะเอากระดาษมาเช็ดดีไหม ซ่งฉือซวี้กลับลืมตาขึ้นมากะทันหัน ดวงตาดำขลับไร้ความเลือนรางแบบคนเพิ่งตื่น มองตรงมายังตาของเธอ "มีอะไรหรือ?"
ซูจินเล่อทำตัวเหมือนขโมยที่รู้สึกผิด "ไม่มีอะไร"
ซ่งฉือซวี้ตอบรับในลำคอ แล้วขยับแขน "ชาหน่อย คงถูกกดทับ"
ซูจินเล่อเบือนหน้าไปมองนอกหน้าต่าง ไม่กล้าพูดอะไร
คนขับรถด้านหน้าเปลี่ยนเป็นหู่จื่อตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ เขากดแตรทีหนึ่งแล้วหันมามองซูจินเล่อ "ข้างหน้าก็คณะนาฏศิลป์แล้ว วันนี้คนมาสมัครเยอะมาก เดี๋ยวฉันจะไปส่ง พักอยู่ที่เรือนรับรองของกองทัพ อี้อันไปออกหนังสือยืนยันไว้ก่อนแล้ว เธอพักได้สบายใจ"
พวกเขาต้องไปปฏิบัติภารกิจ ย่อมอยู่เป็นเพื่อนเธอที่นี่ไม่ได้ แต่เด็กสาวตัวคนเดียวอยู่เองก็อันตรายเกินไป ฉะนั้นซูอี้อันจึงใช้สถานะญาติให้ซูจินเล่อพักในเรือนรับรองของกองทัพ ที่นั่นปลอดภัยที่สุด