ก่อนหน้านี้รู้สึกแต่เพียงว่าซูจินเล่ออ่อนนุ่ม เหมือนซาลาเปาลูกน้อย เป็นคนจิตใจบริสุทธิ์มีน้ำใจแล้วก็พูดคุยง่าย ดูแล้วก็เหมือนจะรังแกได้ง่ายๆ แต่ตอนนี้กลับมองอีกครั้ง
เจ้าซาลาเปานุ่มนิ่มนี่ ไส้ข้างในออกจะดำๆ อยู่นะ!
เพราะเรื่องที่จะต้องย้ายบ้าน หลินหยุนไปที่ทำการไปรษณีย์ตอนช่วงเช้าเพื่อโทรศัพท์หาซูอี้อัน แต่กลัวว่าเขาจะเป็นห่วงเลยไม่ได้บอกเรื่องที่ถูกกลั่นแกล้ง พูดเพียงว่าเพราะที่อยู่อาศัยของโรงงานคับแคบ มีการจัดสรรที่อยู่ใหม่ พวกเขาจึงตัดสินใจออกไปเช่าบ้านอยู่เอง และสละสิทธิ์บ้านสวัสดิการของโรงงาน
ตำแหน่งของซูอี้อันแม้ว่าจะยังไม่ได้รับการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการ แต่คาดว่าไม่ผิดพลาดจะเป็นตำแหน่งรองเสนาธิการ สังกัดฝ่ายการเมือง แต่เอกสารยังไม่อนุมัติลงมา แน่นอนว่าเขาเปิดเผยออกไปภายนอกไม่ได้
ดังนั้นหลังจากฟังคำพูดของหลินหยุนจบ เขาก็ทำได้เพียงพูดว่า "เดือนหน้าเบี้ยเลี้ยงผมจะส่งกลับบ้าน คุณพ่อกับจินเล่อไปหาบ้านที่ดีหน่อยเถอะ อย่าเสียดายค่าเช่า"
หลินหยุนรีบปฏิเสธ "เงินนายเก็บไว้เองเถอะ ตอนนี้สหกรณ์สรรพสินค้ามีเงินเข้ารายวัน น้องสาวนายบอกแล้วว่าจะเช่าบ้านหลังใหญ่ที่มีลานกว้าง จะได้สะดวกให้ป้าอู๋กับพวกทำงาน"
ตอนนี้เล่อเล่อเป็นคนมีความคิดของตัวเองมาก ซูอี้อันรู้สึกเบาใจขึ้นบ้าง
กลางวันแสกๆ ด้านนอกฝนก็โปรยลงมาอย่างที่คิดจริงๆ อากาศที่ร้อนอบอ้าวก็เปลี่ยนเป็นเย็นสบายขึ้นมาจริงๆ อู๋เซี่ยกางร่มเดินเข้ามา เธอยิ้มอย่างสุภาพให้ซูจินเล่อ "แม่ข้าบอกแล้ว ให้ข้ามาช่วยเจ้าเร่ขายเสื้อผ้า"
ป้าอู๋พูดไว้ก็ยังไม่ชัดเจน เธอยังนึกว่าจะไปเปิดแผงขายตามถนน คิดเสียด้วยซ้ำว่าวันนี้อากาศแบบนี้คงจะเสียแรงเปล่า