ภายนอกฟ้าเริ่มมืดแล้ว ตอนซูจินเล่อออกไป รอบด้านเต็มไปด้วยเพื่อนร่วมงานที่กำลังเตรียมตัวบอกลาและกลับจากไป ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น มีคนเรียกชื่อเธอ: "เล่อเล่อ"
หัวใจของซูจินเล่อกระตุกวูบ ไม่ไกลนัก ซ่งฉือซวี้ยืนอยู่ในเงามืดมองมาที่เธอ
ทั้งสองคนไม่ได้เจอกันมากี่วันแล้วนะ? ประมาณหนึ่งอาทิตย์กว่าได้มั้ง เวลานับว่าไม่นานนัก แต่สำหรับชายหญิงที่เพิ่งคบหากัน แม้จะห่างกันแค่คืนเดียวยังคิดถึงกันจนแทบขาดใจ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพวกเขาที่เพิ่งตกลงใจกันได้ ก็แยกย้ายกันไปทุ่มเทให้กับงานของตัวเอง
พอได้พบหน้ากันกะทันหัน ซูจินเล่อแทบไม่ทันคิดอะไรก็วิ่งเหยาะๆ ไปหาเขา ผู้คนรอบข้างเยอะแยะ เด็กสาวขี้อายอย่างเธอ แต่กลับพุ่งตัวเข้าไปในอ้อมกอดของเขาโดยตรง: "คุณพี่ซ่ง!"
ซ่งฉือซวี้รัดแขนแน่น อุ้มเธอขึ้นมาทั้งตัว ซึมซับความนุ่มนิ่มหอมกรุ่นในอ้อมอก: "เล่อเล่อ"
ซูจินเล่อเงยหน้าขึ้นจากอกเขา: "พี่มาได้ยังไงคะ?"
ซ่งฉือซวี้จ้องมองเธอ ลูกกระเดือกเคลื่อนขึ้นลงครั้งหนึ่ง: "พิธีสวนสนามเสร็จแล้ว ก็เลยมาหาเธอ"
แววตาของเขาร้อนแรงเกินไป พอความรู้สึกตื่นเต้นที่ได้เจอคนรักตอนแรกเริ่มจางลง ซูจินเล่อก็เริ่มเขินอาย ก้มหน้าลงทั้งคน เสียงเบาลงกว่าเดิมมาก: "งั้นพี่ก็ไม่ยุ่งแล้วใช่ไหมคะ? เดี๋ยวพวกเราก็นั่งรถกลับคณะนาฏศิลป์แล้วนะ"
"ไม่ยุ่งแล้ว" ซ่งฉือซวี้หัวเราะเบาๆ: "แล้วเธอล่ะ?"