ไม่มีใครสนใจว่าหานชิงเมิ่งรู้สึกอย่างไร การแสดงใกล้เข้ามาแล้ว ทุกคนรีบกลับไปฝึกซ้อมกันต่อ
พี่ซินจากแผนกส่งกำลังบำรุงแอบกระซิบกับซูจินเล่อว่า "เธอว่าหานชิงเมิ่งนี่มันโง่หรือเปล่า โอกาสดี ๆ แบบนี้ดันไปลดน้ำหนัก? มิน่าช่วงนี้ไม่เห็นหน้าในโรงอาหารเลย สมองคงมีตำหนิ"
ซูจินเล่อรู้ว่าหานชิงเมิ่งทำไปเพื่ออะไร ตอนที่หานชิงเมิ่งหาเรื่องเรื่องขนาดตัวอยู่นั้น เธอก็เตรียมใจไว้แล้ว สิ่งเดียวที่คิดไม่ถึงคือหานชิงเมิ่งใช้วิธีการโง่ ๆ อย่างการลดน้ำหนัก
ด้านหนึ่งก็หึงหวงผู้ชาย อีกด้านหนึ่งก็อาชีพการงานของตัวเอง อันไหนหนักอันไหนเบา เธอแยกแยะไม่ออกหรือไง?
เหอะ เธอยังไม่รู้เลยว่าคุณพี่ซ่งมีเสน่ห์ขนาดนี้!
ตอนนี้ซ่งฉือซวี้เพิ่งฝึกซ้อมรอบใหม่เสร็จ ถอดเสื้อกล้ามออก เผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่ลีนและได้รูป หลังจากอาบน้ำเย็นสบาย ๆ เขาก็สวมเครื่องแบบลายพรางอย่างลวก ๆ แล้วนั่งพักบนม้ายาว
ในมือถือพวงกุญแจรูปกระต่าย นุ่มนิ่มเล็กจิ๋ว เหมือนมือเล็ก ๆ ของซูจินเล่อ แค่จับต้องก็รู้สึกสดชื่นเบิกบานใจ
เสี่ยวอู่ทำเสียงจิ๊จ๊ะ "ผู้การซ่ง รอวันมะรืนคนจากคณะนาฏศิลป์มาด้วยเถอะนะ ถึงตอนนั้นก็จะได้เจอจินเล่อสาวน้อย"
ซ่งฉือซวี้ยกยิ้มมุมปาก "หลังเสร็จพิธีสวนสนามค่อยเจอกัน"
หู่จื่อก็เพิ่งอาบน้ำเสร็จ เขาพูดเสียงทุ้มต่ำ "หานชิงเมิ่งก็คงมาด้วยใช่ไหม อย่าให้เป็นเหมือนครั้งก่อนที่ส่งเสื้อเชิ้ตสีขาวมาให้อีกเลย เดี๋ยวจินเล่อสาวน้อยโกรธเอา"
เสี่ยวอู่มองเขาอย่างแปลกใจ วันนี้ไอ้บื้อร่างใหญ่ดันหัวใสขึ้นมา คิดไปถึงเรื่องนี้ได้ด้วย?