ตอนที่มาถึงบ้านพักครอบครัวในเขตทหาร ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว จ้าวเสี่ยวถิงบอกว่าตนต้องกลับบ้านก่อน แล้วก็รีบเผ่นไป
จ้าวจืออวิ้นก็เริ่มลังเลขึ้นมาเหมือนกัน "จินเล่อ พี่ไว้พรุ่งนี้ค่อยมาหาเธอวัดตัวนะ"
ซูจินเล่อหัวเราะ "พี่จืออวิ้น ฉันรู้ว่าบ้านพี่อยู่ตรงข้ามคณะนาฏศิลป์ อยู่ไม่ไกลหรอก เดี๋ยวฉันขี่จักรยานไปส่งพี่เอง ไม่ต้องห่วงนะ"
รับปากเขาไว้แล้ว จะเดินกลับตอนนี้ก็ไม่ดี จ้าวจืออวิ้นเลยจำใจเดินตามเธอเข้าไปในบ้านสกุลซู
โชคดีที่ซูอี้อันไม่อยู่จริง ๆ เธอแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ทักทายหลินหยุนกับซูเวยหัวอย่างสุภาพ แล้วก็ไปที่ห้องของซูจินเล่อกับซูจินเล่อ
ซูจินเล่อหยิบสายวัดออกมา วัดตัวให้เธอเสร็จอย่างรวดเร็ว จดบันทึกไว้ แล้วก็นึกอะไรขึ้นมาได้ "จริงสิ พี่จืออวิ้น รอฉันสักครู่"
ตั้งแต่ผู้อำนวยการหยางลงจากตำแหน่ง สวัสดิการของโรงงานอาหารกระป๋องก็ดีขึ้นกว่าเดิมเยอะ ผู้อำนวยการโรงงานคนใหม่เป็นหนุ่มวัยสามสิบกว่า ๆ ทำให้ผลประกอบการของโรงงานดีขึ้นตามไปด้วย งานเทศกาลกลางฤดูใบไม้ร่วงปีนี้ก็มีแจกสวัสดิการเป็นลูกพีชกระป๋องมาหลายขวด
ซูจินเล่อรู้ดีว่าผู้หญิงชอบกินของพวกนี้ เลยอยากจะให้จ้าวจืออวิ้นสักขวด
จ้าวจืออวิ้นนั่งรออยู่ในห้องของซูจินเล่ออย่างเงียบ ๆ เธอเป็นคนเงียบขรึมโดยธรรมชาติ อีกทั้งยังได้รับการอบรมมาดี ดังนั้นถึงแม้จะอยากรู้เรื่องเสื้อผ้าสวย ๆ ที่แขวนอยู่ในห้องนี้ แต่ก็จะไม่เปิดดูตามลำพังตอนเจ้าของห้องไม่อยู่