หยางมู่ฉิงเองก็ไม่ได้อยากแต่งกับเขา แต่เธอทนไม่ได้ที่เขากลับไม่อยากแต่งกับเธอ สีหน้าของเธอย่ำแย่ลงทันที "กู้จิ่งซิว นายหมายความว่ายังไง ถ้าวันนั้นนายไม่ช่วยฉันขึ้นมา แล้วทำแบบนั้นกับฉันต่อหน้าคนมากมาย ฉันจะมาหานายทำไม"
กู้จิ่งซิวขมวดคิ้ว "มู่ฉิง ฉันทำไปเพื่อช่วยเธอนะ"
หยางมู่ฉิงจ้องเขาอย่างแน่วแน่ "ฉันถามนายแค่คำเดียว จะแต่งกับฉันหรือไม่แต่ง"
ในใจของเธอรู้สึกอับอายขายหน้าถึงขีดสุด ไอ้หมารับใช้ที่เคยตามต้อย ๆ อยู่ข้างหลังเธอ กล้าดียังไงไม่ยอมแต่งกับเธอ นี่มันรับไม่ได้ยิ่งกว่าตอนที่แต่งกับซ่งฉือซวี้ไม่ได้เสียอีก มันกล้าดีอย่างไรกัน!
กู้จิ่งซิวมอง 'แสงจันทร์ในดวงใจ' ในอดีตที่อยู่ในใจลึก ๆ ของเขา ครั้งยังหนุ่มเขาก็เคยฝันว่าสักวันเธอจะสวมชุดเจ้าสาวให้กับเขา แต่มันก็เป็นแค่ความฝัน พอเรื่องเหล่านี้กำลังจะกลายเป็นจริง หัวใจของเขากลับไม่รู้สึกยินดีแม้แต่น้อย
แต่กลับนึกถึงซูจินเล่อที่ถูกซ่งฉือซวี้กอดพาตัวไปในวันนั้น ตอนนี้เธออาศัยอยู่ในบ้านของซ่งฉือซวี้ ห่างจากเขาไปเรื่อย ๆ ทั้งที่เธอคือภรรยาของเขาแท้ ๆ!
เมื่อเห็นเขาเงียบ หยางมู่ฉิงก็ยิ้มเหยียด "ดี งั้นฉันจะไปแต่งกับคนอื่น"
พูดจบเธอก็หมุนตัวจะเดินจากไป กู้จิ่งซิวจับมือเธอไว้โดยไม่ทันคิด "ตอนนี้ชื่อเสียงของเธอเสียหายหมดแล้ว จะไปแต่งกับใคร"
"แล้วนายจะมายุ่งกับฉันทำไม ไปแต่งกับซูจินเล่อของนายสิ!" หยางมู่ฉิงร้องไห้ออกมาอย่างน้อยใจ เธอทุบตีเขาแรง ๆ "ฉันจะไปแต่งกับตาแก่ที่เมียตาย นายพอใจหรือยัง ดีใจแล้วใช่ไหม!"
แม้เสน่ห์ของ 'แสงจันทร์ในดวงใจ' จะลดน้อยลงกว่าก่อน แต่เมื่อเธอหลั่งน้ำตา มันก็ยังมีพลังไม่น้อย กู้จิ่งซิวใจอ่อนลงทันที "เธอเป็นลูกสาวผู้อำนวยการโรงงาน เป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์ จะไปแต่งกับคนแบบนั้นได้ยังไง"