เหลือบมองเวลา กิจการในกองทัพเยอะมาก ซ่งฉือซวี้จึงลุกขึ้นจะกลับแล้ว: "เมื่อไหร่จะถ่ายแบบเสื้อคอลเลกชันใบไม้ร่วง-หนาว มาหาผมได้นะ"
ซูจินเล่อมองเขาตาค้าง: "อะไรนะ?"
ซ่งฉือซวี้ชำเลืองเธอแวบหนึ่ง: "ฉันขายดีนะ"
ซูจินเล่อ: "..."
เธอไม่ได้ค้าคนสักหน่อย!
แต่ที่เขาพูดนั่นก็ไม่ผิด ตอนนี้กำลังนิยมภาพลักษณ์ชายชาตรี ในกลุ่มคนไม่กี่คน ซ่งฉือซวี้มีหุ่นดีที่สุด ใส่เสื้อเชิ้ตสีดำตัวนั้นแล้วดูดุดันเย้ายวนราวกับต้องห้าม จึงไม่แปลกที่เสื้อเชิ้ตสีดำดีไซน์นี้เธอตัดเย็บมากที่สุด
ทั้งที่คืนเงินให้แล้ว แต่พอซ่งฉือซวี้กลับไป ซูจินเล่อก็ยิ่งไม่มีอารมณ์วาดแบบดีไซน์ เธอมองภาพถ่ายของซ่งฉือซวี้ในสมุดแล้วพึมพำเบาๆ: "ผู้ชายนี่มันรบกวนความเร็วในการหาเงินของฉันจริงๆ"
บ้านพักครอบครัวโรงงานอาหารกระป๋อง
หยางมู่ฉิงนั่งจิ้มกับข้าวอยู่นาน สีหน้าก็ไม่น่ามอง: "แม่คะ นี่ทำกับข้าวอะไร ไม่มีเนื้อสัตว์เลย อยากให้ฉันอดตายหรือไง?"
หลี่เหลียนซินกัดฟันพูดขึ้น: "วันนี้ที่ทำงานของจิ่งซิวมีธุระ ไม่กลับมากินข้าว พ่อเธอไปบ้านอาเธอแล้ว มีแค่เราสองคนแม่ลูก จะผัดเนื้อทำไม?"
เพี๊ยะ!
หลี่เหลียนซินห่อไหล่โดยสัญชาตญาณ ก่อนจะรู้สึกว่าตัวเองเป็นแม่สามีแต่กลับกลัวลูกสะใภ้ ช่างน่าขันนัก จึงยืดอกตรงขึ้นอีกครั้ง: "เธอจะทำอะไรน่ะ ข้าวในบ้านฉันเป็นคนทำ เสื้อฉันก็เป็นคนซัก แล้วยังมาจู้จี้จุกจิกอีก ไม่พอใจก็ไปทำกับข้าวเองสิ"
หยางมู่ฉิงแสยะยิ้ม: "ท่านไม่มีงานทำสักอย่าง อยู่บ้านกินฟรีนอนฟรี แค่ทำกับข้าวก็ไม่ยินดีแล้ว? ไม่ยินดีก็ย้ายออกไปสิ!"