ซ่งฉือซวี้ตอบรับในลำคอว่า "เรื่องภารกิจบอกได้ไม่มาก ที่นี่มาได้แค่เขตนี้"
ถึงแม้เกสต์เฮาส์ของเขตทหารจะมีการจัดการเข้มงวด แต่สุดท้ายก็ไม่ใช่เขตทหาร อีกอย่างคืนนี้คนส่วนใหญ่ก็ไปกันหมดแล้ว ดังนั้นเขาจึงเข้ามาได้ง่าย
ซูจินเล่อมองผ้าก๊อซกับไอโอดีนที่เขาโยนมาให้ เดิมทีอยากถามว่าทำไมไม่ให้หู่จื่อหรือเสี่ยวอู่พวกเขาช่วย แต่พอได้ยินว่าเรื่องภารกิจบอกได้ไม่มาก เธอก็หุบปาก เอาตะไกรออกมาอย่างว่าง่าย ช่วยทำความสะอาดบาดแผลให้เขาก่อน
"พกตะไกรมาด้วยเหรอ?" ซ่งฉือซวี้หันศีรษะเล็กน้อย มองเธอแวบหนึ่ง ดูเหมือนนึกอะไรได้ "อยู่คนเดียว กลัวรึ?"
"เปล่า อันนี้เตรียมไว้ใช้ตอนสอบ"
ซูจินเล่อตอบทีหนึ่ง ใช้ผ้าก๊อซชุบไอโอดีนเช็ดบาดแผลด้านหลังของเขา เมื่อกี้คราบเลือดแห้งไปหน่อยเลยดูไม่ออก ตอนนี้ทำความสะอาดหมดแล้วถึงเห็นว่าแผลลึกมาก เธอบรรจงมือให้เบาเข้าไปอีก คิ้วก็ขมวดด้วยความเป็นห่วง "เจ็บไหม?"
กระทั่งเสียงยังนุ่มนวลกว่าปกติมาก ราวกับว่าถ้าเสียงของเธอดังกว่านี้ ก็จะทำให้บาดแผลของเขาหนักขึ้นเช่นกัน
ความจริงแล้วบาดแผลเล็กน้อยแบบนี้สำหรับซ่งฉือซวี้ก็เป็นเรื่องปกติธรรมดา แต่เขากลับเม้มริมฝีปาก "เจ็บมากเลย"
ซูจินเล่อยิ่งเป็นห่วง "งั้นฉันจะเบามืออีกนะ"
จะเบามืออย่างเดียวที่ไหน มือเล็กคู่นั้นเหมือนขนนกปลิวผ่านไปมาบนแผ่นหลังของเขา ในหัวของซ่งฉือซวี้ลืมไปสนิทแล้วว่าตัวเองบาดเจ็บ มีแต่พยายามข่มใจให้แผ่นหลังเกร็งแน่นกว่าเดิม