ซูจินเล่อรู้สึกรำคาญใจที่ตัวเองนอนหลับลึกเกินไป แต่ในใจลึก ๆ เธอไว้ใจซ่งฉือซวี้มากจริง ๆ รู้ว่าเขาจะไม่ทำอะไรเกินเลยกับเธอ
เมื่อหัวใจเต้นสงบลงในที่สุด จู่ ๆ เธอก็นึกอะไรขึ้นได้ "แล้ววันนี้เรายังจะกลับบ้านกันไหม"
คำว่ากลับบ้านทำให้มุมปากซ่งฉือซวี้ยกขึ้นเล็กน้อย เขาครางตอบในลำคอ "เดี๋ยวฉันกลับไปสักหน่อย บ่ายนี้จะมารับเธอ"
ซูจินเล่อจึงวางใจ "งั้นก็ดี"
ซ่งฉือซวี้หยิบเครื่องแบบลายพรางที่ยังแห้งไม่สนิทจากหน้าต่างขึ้นมา ทำท่าจะใส่ทั้งอย่างนั้น "ตอนนี้ข้างนอกไม่มีคนแล้ว ฉันไปก่อน"
ซูจินเล่อขมวดคิ้วร้องเรียกเขาไว้ "เสื้อเธอยังไม่แห้งเลยนะ แผลจะโดนน้ำไม่ได้"
ซ่งฉือซวี้ไม่ใส่ใจเรื่องนี้ "ไม่มีรอยเลือดก็ไม่เป็นไร"
ซูจินเล่อก็พลันนึกอะไรขึ้นมาได้ "เดี๋ยวก่อน"
เธอเปิดห่อผ้าที่พกติดตัวมาตลอดออก ข้างในมีเสื้อเชิ้ตสีขาวกับเสื้อแจ็กเก็ตสีดำ เป็นเสื้อผ้าที่คราวก่อนเธอทำเพื่อขอบคุณซ่งฉือซวี้ ตั้งใจว่าจะเอามาให้ในคราวนี้พอดี แต่เพราะกังวลเรื่องสอบเข้าคณะนาฏศิลป์ ก็เลยลืมสนิทไปเลย ไม่คิดว่าตอนนี้มันจะได้ใช้
"ให้ฉันน่ะเหรอ" ซ่งฉือซวี้ถาม แววตามีความหมายอะไรบางอย่างเพิ่มขึ้นอีก นี่เป็นเสื้อผ้าตัวที่สองแล้วที่เธอมอบให้เขา
ซูจินเล่อหน้าแดงขึ้นเล็กน้อย "เธอลองหน่อยสิ"
ซ่งฉือซวี้ไม่เกรงใจ สวมเสื้อผ้าทันที "พอดีเป๊ะ รูปร่างฉันไม่เคยเปลี่ยน เธอจำไว้ก็ดี"
ซูจินเล่อ "……"
ฟังดูเหมือนมีอะไรแปลก ๆ แต่ก็นึกไม่ออกว่าแปลกตรงไหน
ซ่งฉือซวี้สังเกตการณ์อยู่ที่หน้าต่าง "ผลสอบเป็นไงบ้าง"