ตอนที่หานชิงเมิ่งกลับถึงที่พัก นางอยู่ในสภาพน่าอนาถใจยิ่งนัก
พวกผู้หญิงพวกนั้นแทบจะกระชากนางเป็นชิ้น ๆ แล้ว แต่ซูจินเล่อกลับเดินจากไปอย่างไม่สะทกสะท้าน! ทำไมพวกนางไม่อิจฉาซูจินเล่อ แต่กลับมารุมเล่นงานนางกัน?
พอเข้าประตูมา หานชิงเมิ่งก็ร้องไห้ด้วยความคับแค้นใจ "ซูจินเล่อสิที่เป็นพวกใช้เส้นสายแท้ ๆ!"
หานชุนหยาหงุดหงิดไม่แพ้กัน เดิมคิดว่าตำแหน่งพนักงานดูแลชุดเครื่องแต่งกายจะตกเป็นของตนแล้ว คิดไม่ถึงว่าจะหลุดลอยไปต่อหน้าต่อตา ไม่พอเท่านั้น ตอนออกจากห้องโถง คนจากแผนกส่งกำลังบำรุงยังมาตามหานาง บอกว่ากระดาษคำตอบของนางไม่ผ่านเกณฑ์ เท่ากับว่านางสอบไม่ผ่านทั้งสัมภาษณ์และข้อเขียน!
ทั้งที่เป็นญาติกันแท้ ๆ จ้าวเสวี่ยฟางไม่ยอมรักษาหน้าตากันเลยสักนิด!
แต่นางยังไม่ทันโกรธเลย เหตุใดหานชิงเมิ่งถึงมาร้องห่มร้องไห้ก่อน?
"หยุดร้องเถอะ" หานชุนหยาในใจก็อึดอัด แต่ก็ต้องใจเย็นปลอบน้องสาว "แค่งานในแผนกส่งกำลังบำรุงเอง ไม่ได้ก็ค่อยไปสอบใหม่ปีหน้า"
หานชิงเมิ่งร้องไห้จนสะอึกสะอื้น "พี่แพ้ซูจินเล่อได้อย่างไร! พี่รู้ไหมว่านางเป็นใคร!"
หานชุนหยางุนงง "นางไม่ใช่น้องสาวของเสนาธิการซูหรอกหรือ?"
นี่เป็นคำพูดของหานชิงเมิ่งเองแท้ ๆ!
หานชิงเมิ่งร้องไห้พลางตอบด้วยความโกรธ "นางเป็นแฟนของหัวหน้าซ่งด้วย! ย้ายไปอยู่บ้านพักครอบครัวแล้ว แถมเสื้อผ้าบนตัวนางชุดแล้วชุดเล่า ต้องเป็นหัวหน้าซ่งซื้อให้แน่!"