รถจี๊ปขับจากไป ทิ้งให้หยางมู่ฉิงยืนเหม่อมองบ้านพักครอบครัวที่ว่างเปล่าเพียงลำพัง
พี่ฉือซวี้เอาเรือนของตัวเองให้ซูจินเล่ออยู่ได้ยังไงกัน นั่นเป็นที่ที่เอาไว้ให้ครอบครัวอยู่เท่านั้น ถ้าต่อไปเธอแต่งงานกับพี่ฉือซวี้ นั่นก็คือที่ที่เธอจะอยู่! ซูจินเล่อจะเข้าไปอยู่ได้ยังไง!
เธออุตส่าห์คิดสารพัดวิธีไล่ซูจินเล่อไป สุดท้ายกลับไล่ให้ไปอยู่เรือนของซ่งฉือซวี้เนี่ยนะ?
หลิวเซียงไม่เข้าใจ ถามขึ้นหนึ่งประโยค "ผู้ชายคนนั้นใครน่ะ ไม่ใช่คู่ของซูจินเล่อหรอกนะ เด็กติดอ่างตัวเล็ก ๆ กลับหาคู่ดี ๆ อย่างนี้ได้?"
หยางมู่ฉิงตวัดหางตาขุ่นใส่ "เธอนี่มันตาบอดหรือไง พูดจาเหลวไหลอะไร เธอกับพี่ฉือซวี้ไม่สนิทกันเลย!"
หลิวเซียงหุบปากทันที แต่ในใจอดนึกหมั่นไส้ไม่ได้ ใครกันแน่ที่ตาบอด? ผู้ชายคนนั้นขับรถมารับเอง แล้วยังยกเรือนให้ครอบครัวซูจินเล่ออยู่? ถ้านี่ไม่ใช่คู่ เธอจะยืนกลับหัวกินขี้เดี๋ยวนี้เลย!
หยางมู่ฉิงเดินผ่านข้างตัวหลิวเซียง พลางเหยียบลงบนกุญแจดอกนั้น หันหลังเดินก้าวยาว ๆ จากไป ไม่รู้ว่าจะไปไหน…
หลิวเซียงแอบกลอกตามองบน หยางมู่ฉิงผู้หญิงคนนี้ถ้าไม่ใช่ลูกสาวผู้จัดการโรงงาน สมควรถูกคนตีตายก็ไม่น่าสงสาร ไม่รู้ว่าบัณฑิตบ้านสกุลกู้นั่นสายตาไม่ดีหรือเปล่า ถึงได้ชอบคนแบบนี้
รถจี๊ปมุ่งหน้าสู่บ้านพักครอบครัวประจำเขตทหารตลอดทาง ซูจินเล่อนั่งข้างหลัง รู้สึกเกรงใจมาก "ขอบคุณนะคะ"
ซ่งฉือซวี้ไม่ได้เจอเธอมา 16 วันแล้ว ภารกิจฝึกซ้อมมาสิ้นสุดตอนสาย ตกบ่ายเขาหาข้ออ้างแล้วขับรถออกมา บอกว่าจะไปช่วยแก้ปัญหาให้สหายฝ่ายการเมือง ผลคือระหว่างทางหู่จื่อถึงได้รู้ว่ามาช่วยซูจินเล่อขนย้าย