ป้าอู๋ไม่ได้มองนาง แต่จูงมือเจินเจินพลางยิ้มเอ่ยว่า “ชอบกินลูกอมกระต่ายขาวใช่ไหม? พรุ่งนี้ยายจะซื้อให้ อยากกินอะไรอีก บอกยายสิ?”
เจินเจินส่งเสียงเจื้อยแจ้วว่า “ยายจ๋า หนูไม่กินลูกอมแล้ว หนูอยากได้กล่องดินสอใหม่ค่ะ แบบที่มีสองชั้นน่ะ”
อู๋เซี่ยดึงตัวนางไว้ น้ำเสียงเคร่งขรึม “เจินเจิน แม่สอนแล้วนะว่าห้ามขอของคนอื่นตามอำเภอใจ!”
หล่อนรู้ดีว่ากล่องดินสอที่เจินเจินพูดถึงเป็นของนอก ราคาแพงจนน่าตกใจ เจินเจินยังเล็ก รู้แต่สวยไม่ดูราคาเลย
“ถ้าอย่างนั้นหนูไม่เอาแล้วค่ะ” เจินเจินก้มหน้างุดอย่างว่าง่าย
ป้าอู๋กลับหัวเราะ “ก็แค่กล่องดินสอเอง พรุ่งนี้ยายจะไปซื้อที่ตึกไป่ฮั่วให้”
อู๋เซี่ยร้อนใจ “แม่! กล่องดินสอนั่นมีแต่สวยไม่เห็นจะใช้ได้ แล้วก็แพงด้วย”
“เด็กชอบนี่” ป้าอู๋จูงเจินเจินเดินไปไกลแล้ว “เด็กจะถึงวันเกิดแล้ว ก็ถือว่าเป็นของขวัญวันเกิดจากยายแล้วกัน”
นั่นมันแพงเกินไปแล้วนะ!
อู๋เซี่ยอยากจะพูดอะไรอีก แต่ถูกป้าอู๋ขัดไว้ “ไม่ต้องห่วง แม่มีเงินอยู่แล้ว”
แม่ลูกสามคนเดินไปไกล ทิ้งหลี่เสี่ยวจวี๋ให้ยืนตะลึงอยู่ตรงนั้น สมองเต็มไปด้วยคำว่าแม่สามีมีเงิน
เสี่ยวตงแหกปากร้องไห้กระโดดเร่า ๆ อยู่ตรงนั้น “ผมอยากกินลูกอมกระต่ายขาว ผมก็อยากได้กล่องดินสอสองชั้น!”
หลี่เสี่ยวจวี๋ลากเขาเดินจากไป ฝีเท้าเร็วปรื๋อ “หยุดร้องได้แล้ว รีบกลับไปบอกพ่อของแกเรื่องนี้ซะ! ยายแกหาเงินได้เยอะขนาดนี้ ให้พ่อไปรับยายเฒ่านั่นกลับมาอยู่ด้วย อยากได้ลูกอมอีกเมื่อไรจะไม่มี?”