"ครืด!"
เสียงเบาแทบไม่ได้ยินดังขึ้นในทะเลพลัง ฟ่งจั๋วมุมปากเลือดซึม
หยดพลังวิญญาณรูปหยดน้ำเดิมกลายเป็นของเหลวหนืดข้น เคลื่อนในเส้นลมปราณพร้อมเสียงน้ำไหลเอื่อย
ขั้นรวมฐานขั้นกลาง สำเร็จ!
แต่ในแววตาไร้ความยินดี นิ้วทั้งห้ากำเศษกิ่งไม้ไหม้เกรียมนั้นแน่น
พลังน้ำพุวิญญาณหงเหมิงยังไม่คลาย หอบเอาพลังวิญญาณอันดุดันบดขยี้เศษกิ่งเทพพฤกษาเป็นแสงเขียวสาดกระจาย
นี่ต่างหากคือการพนันครั้งใหญ่!
ร่างศักดิ์สิทธิ์ไม้อี่ที่เสียหายเหมือนได้ฝนแล้ง กลืนกินพลังไม้หยินอย่างตะกละตะกลาม
ช่วงที่พลังชีวิตเข้มข้นที่สุด ผิวหนังฟ่งจั๋วกลับแตกปริ
พลังเลือดและความแค้นแผ่ตามแสงเขียว เนื้อหนังเหี่ยวแห้งไปตามทางที่ผ่าน
"เกิดอะไรขึ้น!"
เหยียนป๋าเปลวไฟทั่วกายพุ่งสูง ไฟอสูรชี้ไปที่เทพพฤกษา "เจ้าจะทำร้ายนายข้า?"
"เป็นพลังเลือดและความแค้นของเถาวัลย์กลืนวิญญาณเก่ายมโลก!"
ลำต้นไม้อี่แยกเป็นรอย แล้วจึงเผยความ "มันพันกับข้าเป็นหมื่นปี พลังไม้หยินของข้าเจือปนพลังเลือดและความแค้นของมันมานาน..."
ยังไม่ทันจบคำ ฟ่งจั๋วตาซ้ายก็แดงก่ำ
พลังเลือดและความแค้นเหมือนดั่งหนอนเกาะกระดูก พุ่งตามเส้นลมปราณตรงไปหัวใจ
ของเหลวพลังในทะเลพลังแตะก็สลาย ไฟอสูรที่เหยียนป๋าส่งให้ ไฟวิญญาณในกายฟ่งจั๋ว ล้วนหลบห่าง
ในความโกลาหล ภาพชาตีก่อนหลังก่อแก่นทองถูกเพลิงบริสุทธิ์หลีหลีกลืนกินฉายในทะเลญาณ
ฟ่งจั๋วพลันยิ้ม
"อยากได้นัก? ให้เจ้าไป!"
หยดน้ำพุวิญญาณหงเหมิงสามหยดซ่อนใต้ลิ้นระเบิด พลังวิญญาณอันบ้าคลั่งดันพลังเลือดและความแค้นไปที่แขนซ้าย