ภายในถ้ำพำนักที่ซูหร่วนหร่วนสร้างขึ้นชั่วคราว บรรยากาศดูอึมครึมเล็กน้อย
ทั้งสามยืนประจันหน้ากัน ต่างคนต่างมีความคิดของตนเอง
ศิษย์สำนักโอสถที่ก่อนหน้านี้ถูกส่งไปตามหาหญ้าเขียวกลับมาโดยไม่ได้อะไรเลย ตอนนี้กำลังยืนอยู่ข้างซูหร่วนหร่วน
คนที่เดินทางมาพร้อมกับเขา ยังมีชายหนุ่มชุดม่วงผู้มีท่วงท่าสง่างามไม่ธรรมดาอีกคน
เฉินย่วนซานยิ้มซื่อ ๆ พลางแนะนำว่า “ศิษย์พี่เฉิ่น คนนี้คือศิษย์รับใช้โดยตรงใต้บัญชาของฉื่อเซียวหยวนจวินแห่งสำนักเทพไท่อี ศิษย์น้องซูหร่วนหร่วน”
ชายหนุ่มชุดม่วงพยักหน้าเล็กน้อย “เสิ่นหมิงเซียว จากสำนักโอสถจื่อหยาง ยอดเขายาวหวัง”
ยอดเขายาวหวัง เสิ่นหมิงเซียว
หัวใจของซูหร่วนหร่วนเต้นกระตุก
นับแต่ล่วงเกินฟ่งจั๋ว นางก็ทุ่มเทศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับตระกูลและสำนักต่าง ๆ ในสี่เขตของจงโจวหลังเข้าสำนัก
ยอดเขายาวหวังคือสายสืบทอดของประมุขสำนักโอสถจื่อหยาง
ส่วนคนที่ทำให้เฉินย่วนซานซึ่งเป็นศิษย์รับใช้โดยตรงของผู้อาวุโสแสดงความเคารพได้ถึงเพียงนี้ ย่อมมีฐานะสูงส่งยิ่งกว่า คงเป็นศิษย์รับใช้โดยตรงของประมุขสำนัก
ซูหร่วนหร่วนคิดอยากเผยด้านที่สมบูรณ์แบบที่สุดของตนออกมาโดยสัญชาตญาณ ทว่ากลับลืมไปว่าพลังเลือดและความแค้นที่อาละวาดอยู่ในเส้นลมปราณได้ทิ้งรอยแตกร้าวไว้บนใบหน้าเป็นทาง ๆ แล้ว
เพียงขยับตัว ใบหน้าที่เพิ่งจะดีขึ้นเล็กน้อยก็พลันมีรอยเลือดซึมออกมาอีกครั้ง
แววตาของซูหร่วนหร่วนยิ่งมืดมน ในใจอยากสับฟ่งจั๋วเป็นหมื่นชิ้น!
โชคดีที่มีผ้าคลุมหน้าบดบัง จึงพอปกปิดสภาพอันน่าเกลียดในตอนนี้ได้
นางก้มหน้าลงเล็กน้อย น้ำเสียงอ่อนหวาน “ฉันได้ยินชื่อเสียงของยอดเขายาวหวังแห่งสำนักโอสถจื่อหยางมานาน วันนี้โชคดีได้พบ……”
จากนั้นแพขนตาก็ไหวระริก นางถอนหายใจราวกับไม่ได้ตั้งใจ “แม้หร่วนหร่วนจะเป็นศิษย์รับใช้โดยตรงใต้บัญชาของฉื่อเซียวหยวนจวิน แต่ก็มักได้ยินอาจารย์ทอดถอนใจว่า ‘หากกล่าวถึงสายสืบทอดแห่งวิถีโอสถที่ถูกต้อง ยอดเขายาวหวังย่อมเป็นหนึ่ง’”