คำปฏิญาณต่อวิถีแห่งสวรรค์ที่ฟ่งจั๋วให้คำสัตย์ไว้ในตอนนี้ เปรียบดังกระบี่คมกล้า ผ่าความจริงของเรื่องราวให้ปรากฏต่อหน้าทุกคน
สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ซูหร่วนหร่วน
นางกล้ารับคำปฏิญาณนี้หรือไม่?
สีหน้าของซูหร่วนหร่วนพลันซีดขาวราวกระดาษ ริมฝีปากสั่นระริก “ฉัน...”
ในใจนางกลับร้องเรียกระบบอย่างบ้าคลั่ง “ระบบ! ทำยังไงดี?! ทำไมโลกบำเพ็ญเซียนถึงมีของแบบนี้ด้วย?!”
แต่ระบบที่ปกติเรียกเมื่อไรก็ตอบเมื่อนั้น กลับเงียบหายไร้เสียงตอบรับในเวลานี้
ท้ายที่สุด ท่ามกลางสายตาของทุกคน นางก็หลับตาลง ก่อนจะ “หมดสติ” ไปเสียอย่างนั้น
การแสดงอันไร้ชั้นเชิงเช่นนี้ ต่างอะไรกับการสารภาพผิดโดยตรง?
หลิงเซียวจื่อโกรธจนหนวดเคราสั่นระริก
เมื่อครู่เขาเกือบแตกหักกับศิษย์น้องเพราะศิษย์คนนี้แท้ ๆ ผลกลับกลายเป็นว่านางแกล้งหมดสติเพื่อหนีความผิดงั้นหรือ?!
ที่น่าขันยิ่งกว่าคือ นางคิดจริง ๆ หรือว่าจะหลอกสายตาของผู้บำเพ็ญระดับสูงที่อยู่ที่นี่ได้?
“ซูหร่วนหร่วนแห่งยอดเขาชื่อเซียว สำนักเทพไท่อี”
หลิงเซียวจื่อเอ่ยเสียงเย็น พลางแอบเหลือบมองปฏิกิริยาของอวิ๋นเซียวจื่อ “กระทำผิดกฎสำนักรวมเจ็ดข้อ ข้อที่สิบแปด ใส่ร้ายเพื่อนร่วมสำนัก ข้อที่ยี่สิบ...”
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เนรเทศไปยังนรกเลือดเก้านรก ให้ชดใช้ความผิดด้วยคุณงามความดี ห้ามกลับสำนักเป็นเวลาสิบปี!”
นรกเลือดเก้านรก
สถานที่ที่เจ้าขุนนรกสายเลือด ผู้บำเพ็ญมารขั้นมหายานเมื่อพันปีก่อน สิ้นชีพลง
ที่นั่นพลังความแค้นควบแน่นกลายเป็นพลังอำมหิต ก่อกำเนิดมารร้ายนับไม่ถ้วน
ทุกปีจะต้องส่งศิษย์ไปที่นั่น
ศิษย์ทั่วไปเพียงต้องกำจัดมารที่เขตรอบนอก แต่ศิษย์ที่ฝ่าฝืนกฎสำนักจะต้องบุกลึกเข้าไปใน “หมู่บ้านปราบเจ้ามารหมู่บ้านใหญ่” ซึ่งเป็นใจกลางของแดนเลือด!
หากซูหร่วนหร่วนไปที่นั่น ต่อให้ไม่ตายก็คงต้องหนังหลุดไปชั้นหนึ่ง!