“แบบนั้นก็เสียดายแย่เลย”
ฟ่งจั๋วยิ้มบาง ๆ แล้วหยิบหญ้าชำระวิญญาณออกมาจากแหวนเก็บของถึงสิบเอ็ดต้น
ห้าต้นอายุร้อยปี ห้าต้นอายุพันปี และอีกหนึ่งต้นอายุหมื่นปี หญ้าวิเศษทั้งสิบเอ็ดต้นมีครบทุกช่วงอายุ
“หญ้าชำระวิญญาณที่ศิษย์พี่มีอยู่ไม่น้อยเลยนะ คงไม่ใช่ว่าหลังจากผมชิงของของคุณไปแล้ว ยังไปหาเพิ่มจากที่อื่นในป่าม่านภพได้อีกหรอกนะ?”
อากาศภายในศาลวินัยพลันแข็งค้าง
ใบหน้าเสวียนเฟิงซีดเผือด หากฟ่งจั๋วมีหญ้าชำระวิญญาณมากมายขนาดนี้ แล้วจะไปชิงของซูหร่วนหร่วนมาทำไมกัน?!
ไป๋อู๋เซี่ยกลับพูดเสริมราวกับไม่ได้ตั้งใจว่า “ใคร ๆ ก็รู้ว่ายิ่งยาวิเศษมีอายุมากก็ยิ่งดี ไม่แน่ว่าหญ้าชำระวิญญาณที่มีอายุเกินหมื่นปีอาจช่วยกลั่นความบริสุทธิ์ของรากวิญญาณให้ดียิ่งขึ้นก็ได้”
“หญ้าชำระวิญญาณในแหวนเก็บของของศิษย์พี่ฟ่งก็อาจเป็นของที่เก็บไว้ก่อนหน้านี้ แล้วจะพิสูจน์ได้อย่างไรว่าหญ้าชำระวิญญาณหมื่นปีต้นนั้นไม่ใช่ของที่คุณแย่งชิงมาจากศิษย์น้องหร่วนหร่วน?”
นี่มันตรรกะโจรชัด ๆ
“อา...”
ฟ่งจั๋วถอนหายใจเบา ๆ ก่อนเก็บหญ้าชำระวิญญาณทั้งหมดกลับไป “ตรรกะของศิษย์พี่ไป๋กับศิษย์น้องซูนี่เอาแต่ได้มาตลอดจริง ๆ”
เขากวาดตามองทุกคนที่อยู่ในที่นั้น น้ำเสียงเจือความจนใจอยู่หลายส่วน “ถ้าอย่างนั้น ต่อให้ตรวจแล้วพบว่าศิษย์น้องซูไม่ได้ถูกพิษ เดี๋ยวก็คงบอกว่าผมแก้พิษให้นางไว้ก่อนอยู่ดี ยังไงผมก็ผิดทั้งนั้น คงไม่มีอะไรให้พูดแล้ว”
ซูหร่วนหร่วนพอใจเป็นอย่างยิ่ง ดูท่าศิษย์พี่สามคนนี้ก็ไม่ได้โง่ขนาดนั้น!
ถึงจะรู้ดีว่าหญ้าชำระวิญญาณเหล่านี้มีโอกาสสูงมากที่จะเป็นของที่ฟ่งจั๋วได้มาจากแดนลับจริง ๆ แล้วนางจะยอมรับได้อย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้น...