[ติ๊งต่อง—ระบบหมายเลข 008 เข้าสู่ระบบ!]
“ระบบหมายเลข 008?”
ซูหร่วนหร่วนกำลังเอนกายนอนอย่างสบายอยู่บนตั่งนุ่มในถ้ำพำนัก
ทันใดนั้น เสียงกลไกที่ดังขึ้นในทะเลญาณก็ทำให้นางสะดุ้งจนลุกพรวดขึ้นนั่ง
เมื่อตระหนักได้ว่าใครเป็นคนพูด ดวงตาของนางก็วูบไหวด้วยแววเย็นเยียบ “แล้วระบบขยะหมายเลข 007 ล่ะ?!”
เมื่อนึกถึงเหตุการณ์น่าหวาดเสียวที่ศาลวินัยเมื่อวาน
ซูหร่วนหร่วนโกรธจนตัวสั่น “ดันมาพังเอาตอนสำคัญ ทำให้ฉันเกือบถูกส่งไปนรกเลือดเก้านรก!”
เมื่อนึกถึงภาพที่ชื่อเซียวบรรยายให้ฟัง—
ต้องเข่นฆ่าสัตว์มารทุกวัน ส่วนศิษย์ที่ฝ่าฝืนกฎสำนักยังต้องทนรับความเจ็บปวดจากไอโลหิตชั่วร้ายกัดกร่อนกระดูกเป็นพิเศษ
นาง ซูหร่วนหร่วน ข้ามมิติมายังโลกบำเพ็ญเซียนเพื่อเสพสุข ไม่ได้มาเป็นวีรบุรุษปราบมารผดุงคุณธรรมเสียหน่อย!
ถ้าไม่ใช่เพราะชื่อเซียวเต็มใจหลอมโอสถขั้นหกให้สำนักโดยไม่คิดค่าตอบแทนเป็นเวลาร้อยปี นางคงต้องใช้ชีวิตสิบปีในนรกเลือดเก้านรกที่เลวร้ายยิ่งกว่าอยู่ในคุกเสียอีก!
[เรียนผู้ดำเนินเรื่อง ระบบหมายเลข 007 ถูกระบบหลักทำลายแล้ว เนื่องจากละทิ้งหน้าที่โดยพลการ]
ริมฝีปากแดงของซูหร่วนหร่วนยกขึ้นเล็กน้อย ความโกรธบรรเทาลง เห็นได้ชัดว่านางพอใจกับผลลัพธ์นี้มาก
นางเอนกายกลับลงบนหมอนนุ่มอย่างเกียจคร้าน ปลายนิ้วม้วนปอยผมดำขลับเล่น “008 เจ้าเหนือกว่าระบบขยะตัวก่อน ๆ ตรงไหน? นี่ก็ระบบตัวที่สี่แล้ว ไม่มีสักตัวที่ใช้การได้”
เสียงอิเล็กทรอนิกส์ของระบบหมายเลข 008 ยังคงราบเรียบไร้ความรู้สึก
[ตามข้อกำหนดในสัญญา ระบบมีหน้าที่เพียงให้คำแนะนำและแนะแนวเนื้อเรื่อง ความสามารถของระบบสามตัวก่อนหน้าของผู้ดำเนินเรื่องเหมือนกับ 008 ทุกประการ]
แม้จะรู้อยู่ก่อนแล้วว่าคำตอบเป็นเช่นนี้ ซูหร่วนหร่วนก็ยังรู้สึกไม่สบอารมณ์
“ชิ ยังไร้ประโยชน์เหมือนเดิมจริง ๆ”
ซูหร่วนหร่วนลุกขึ้นยืน สำรวจตนเองในกระจกทองแดงอย่างละเอียด ก่อนจะพยักหน้าด้วยความพอใจ
“ช่างเถอะ”
นางเม้มริมฝีปากแดง ดวงตาฉายแววดูแคลน “อย่างไรเสีย ฉันก็ไม่เคยหวังพึ่งระบบขยะอย่างพวกเจ้าอยู่แล้ว”