ฟ่งจั๋วมองไป๋อู๋เซี่ยที่กำลังเดือดดาลด้วยแววตาเย็นชา รู้สึกเพียงว่าช่างเหลวไหลเหลือเกิน
คนเหล่านี้แต่ละคนราวกับถูกผีสิง
ซูหร่วนหร่วนก็เป็น
ฉู่หยุนเฟยก็เป็น
บัดนี้แม้แต่ไป๋อู๋เซี่ยก็ยังเป็นไปกับเขาด้วยอย่างไม่มีเหตุผล
“ฟ่งจั๋ว วันนี้เจ้าว่าทำไมข้าถึงแต่งตัวเช่นนี้……”
ซูหร่วนหร่วนมีน้ำตาคลออยู่ในดวงตา น้ำเสียงสะอื้น “ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าสมรู้ร่วมคิดกับคนนอกวางยาพิษข้า ตอนนี้ข้าจะต้องใช้ผ้าคลุมหน้าทำไม?!”
“ศิษย์น้องไม่รู้จริง ๆ ว่าเคยล่วงเกินเจ้าตรงไหน ถึงต้องถูกเจ้าทำให้อับอายเช่นนี้! ครั้งก่อน ๆ ก็แล้วไป แต่ครั้งนี้……ครั้งนี้……!”
ร่างของนางสั่นระริก นั่นเป็นเพราะโกรธจัด
ทว่าในสายตาของคนอื่น ซูหร่วนหร่วนในเวลานี้กลับดูบอบบางไร้ที่พึ่ง ราวกับต้นหลิวอ่อนลู่ลม
เสวียนเฟิงเห็นเช่นนั้นก็รีบก้าวออกมาปกป้องนางทันที
เพิ่งได้รับยาล้างวิญญาณมา เขาจึงกำลังเชื่อฟังซูหร่วนหร่วนทุกอย่าง “ศิษย์น้องหร่วนหร่วน จะเสียเวลาพูดกับเขาไปทำไม! ก็แค่อาศัยอำนาจของตระกูล แล้วกล้าฆ่าคนอย่างไม่เห็นหัวใคร! วันนี้พวกเราจะผดุงความยุติธรรมแทนสวรรค์!”
“ผดุงความยุติธรรมแทนสวรรค์!”
“ผดุงความยุติธรรมแทนสวรรค์!”
ศิษย์กว่าห้าสิบคนตะโกนพร้อมกัน เสียงดังกึกก้อง
บางคนถึงกับข่มขู่เสียงดัง “ฟ่งจั๋ว! ต่อให้เจ้ามีสมบัติวิเศษมากแค่ไหน จะรับมือคนห้าสิบคนด้วยตัวคนเดียวไหวหรือ? ถ้ารู้จักเจียมตัวก็จงยอมจำนนเสียดี ๆ!”
ฟ่งจั๋วยืนประสานมือไว้ด้านหลัง ชุดแดงสะบัดส่งเสียงพึ่บพั่บตามแรงลม
เขากวาดตามองทุกคน มุมปากยกขึ้นเป็นรอยเยาะหยัน “ช่างเป็นคำพูดที่น่าฟังเสียจริง ‘ผดุงความยุติธรรมแทนสวรรค์’”
น้ำเสียงของเขาไม่รีบร้อน แต่กลับทำให้ฝูงชนที่กำลังโวยวายเงียบลงในทันที
“ศิษย์พี่ซูบอกว่าข้าวางยาพิษ แล้วเคยหยิบหลักฐานที่ชัดเจนออกมาหรือไม่?”
“ศิษย์น้องเสวียนเฟิงพูดอยู่ปาว ๆ ว่าข้าใช้อำนาจรังแกผู้อื่น แต่คนที่พาคนห้าสิบคนมาล้อมปราบข้าคนเดียวในตอนนี้กลับเป็นเจ้า”