ฟ่งจั๋วพลิ้วกายหลบการโจมตีที่พุ่งมาจากด้านหลังได้อย่างฉิวเฉียด
แสงสีแดงวาบขึ้นตรงเอว เขาเอ่ยเสียงเรียบว่า “เหยียนป๋า”
ชั่วพริบตา สัตว์หายนะชั้นเจ็ดที่มีหัวเป็นราชสีห์และร่างเป็นมังกรก็ทะยานออกมาจากความว่างเปล่า เปลวเพลิงปีศาจที่โอบล้อมร่างทำให้เปลวหัวใจเถาเขียวซึ่งลุกโชนอยู่แล้วพลันยิ่งร้อนแรงขึ้น
ฟ่งจั๋วเลิกคิ้วมองผู้ลอบโจมตี—ที่แท้ก็เป็นเสือตัวใหญ่สีขาวโพลนระดับสองตัวหนึ่ง
เขาเอ่ยกลั้วเสียงหยอกเย้า “หึ... เจ้าเสือตัวจ้อยระดับสองนี่เอง?”
“โฮก—!”
เสือขาวได้ยินดังนั้นก็เดือดดาล ดวงตาเสือแดงก่ำ
เห็นเพียงร่างของมันแปรเปลี่ยน ก่อนฉีกมิติไปปรากฏตัวอีกด้านของฟ่งจั๋ว ปากกว้างใหญ่พร้อมกลิ่นคาวเลือดพุ่งเข้าใส่ลำคอของฟ่งจั๋ว!
เหยียนป๋าจะยอมให้สัตว์อสูรระดับสองกระจอก ๆ มาอาละวาดต่อหน้าตนได้อย่างไร?
ต่อให้เป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์เสือขาวก็ไม่ได้!
เก้าหางพลันสานประสานเป็นตาข่าย สกัดการพุ่งเข้าใส่ของเสือขาวไว้อย่างแม่นยำ
พร้อมกันนั้นมันก็อ้าปากพ่นเปลวเพลิงเผาใจออกมา เปลวเพลิงร้อนระอุบิดเบือนมิติรอบด้านหลายจั้ง ปิดกั้นความสามารถในการเคลื่อนผ่านมิติของเสือขาวอย่างสิ้นเชิง
ระหว่างสัตว์อสูรทั้งสองประจันหน้ากัน แรงกดดันจากสายเลือดก็ปะทะกันอย่างรุนแรง
สายเลือดนี่วาเหมินอันเบาบางในร่างเหยียนป๋า กับสายเลือดสัตว์ศักดิ์สิทธิ์อันปะปนของเสือขาว กลับมีระดับชั้นไม่ต่างกันนัก
เพียงแต่สายเลือดของเสือขาวบริสุทธิ์กว่า แม้เหยียนป๋าจะเป็นสัตว์หายนะชั้นเจ็ดแล้ว แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเสือขาวระดับสองตัวนี้ ผลของแรงกดดันจึงลดลงไปมาก
ทว่าในด้านขอบเขตการบำเพ็ญ เสือขาวอย่าคิดว่าจะเอาชนะเหยียนป๋าได้
ฟ่งจั๋วคร้านจะปรายตามองเสือขาวด้วยซ้ำ สายตาของเขาเบนไปยังอวิ๋นหลีที่เดินออกมาด้วยแขนเพียงข้างเดียว