หลินอินซี: "……"
หล่อนรู้อยู่แล้ว
บนฟ้าไม่มีทางหล่นกำไลหยกเลือดมาให้ฟรี ๆ หรอก
หลินอินซีรู้สึกหมดแรงเหมือนหล่อนกำลังหลอกตาแก่ในโลกออนไลน์ แต่ตาแก่กลับจะคลานมาตามสายเน็ตหาหล่อน
ไม่อาอาอา!
หล่อนเพิ่งจะเตรียมปฏิเสธ
ข้อความจากกระต่าย 001 ก็เด้งขึ้นมาอีก
[กระต่าย 001: เธออยู่ไหน อยู่ไหน อยู่ไหน ให้ฉันดูหน้าเธอหน่อย ให้ฉันดูหน้าเธอ ให้ฉันดูหน้าเธอ]
[กระต่าย 001: เธอไม่อยากดูฉันบ้างเหรอ เธอก็ควรอยากดูฉันนะ เราเป็นสิ่งมีชีวิตตนที่ถูกผู้เพาะเลี้ยงเลือกเหมือนกัน เป็นส่วนหนึ่งของโรงเพาะกระต่าย ถึงตอนนี้เราจะแยกกัน แต่สักวันหนึ่ง เราอาจหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว กลายเป็นสิ่งมีชีวิตตนที่สูงขึ้นกว่าเดิม]
หลินอินซีจ้องหน้าจอ
สิ่งมีชีวิตตนนี่เพี้ยน ๆ ยังไงนะ
หล่อนครุ่นคิด จะตอบตกลงก็ไม่ได้ จะปฏิเสธแข็งเกินก็ไม่ได้
ผนวกกับข้อมูลที่กระต่าย 001 หลุดปากมาก่อนหน้านี้ หล่อนจึงเริ่มมั่วขึ้นมา
[กระต่าย 009 (โหมดกลัวสังคม): ขอโทษด้วย ช่วงนี้ฉันอยู่ในระยะลอกคราบพอดี ระหว่างลอกคราบถ้าถูกสิ่งมีชีวิตตนอื่นจับจ้อง จะควบคุมตัวเองได้ยาก]
[กระต่าย 009 (โหมดกลัวสังคม): นี่คือการลอกคราบครั้งที่ 8 ของฉัน ภายในกำลังเน่าเปื่อย ร่างกายใหม่กำลังค่อย ๆ งอกออกมา ไม่สะดวกรับรองเธอ]
กระต่าย 001 บอกว่าเข้าเป็นการลอกคราบครั้งที่ 7 หลินอินซีก็เลยกุขึ้นเป็นครั้งที่ 8 สูงกว่าขั้นหนึ่ง
ตอนหล่อนไถอ่านกรุ๊ปใหญ่ ก็รู้ว่าสิ่งมีชีวิตตนแต่ละตนมีเส้นทางวิวัฒนาการของตัวเอง แบบที่หล่อนพูดก็ไม่ผิดนัก