เด็กหญิงครึ่งตัวที่เกาะแน่นบนไหล่ซ้ายของหล่อนมาตลอด ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร ได้ย้ายไปอยู่บนไหล่ของโจวเยี่ยนเชิงอย่างเงียบเชียบ
มือเล็ก ๆ สีเขียวคล้ำสองข้างจับหมวกฮู้ดของโจวเยี่ยนเชิง แนบชิดกับเขาอย่างสนิทสนม ราวกับเตรียมจะตามเขาจากไป
หลินอินซีอยากจะโบกมือบ๊ายบายกับเธออย่างมีความสุข
แต่น่าเสียดาย ประตูเปิดออก
ขณะที่โจวเยี่ยนเชิงก้าวข้ามธรณีประตู เด็กหญิงครึ่งตัวนั่นเหมือนชนเข้ากับกำแพงที่มองไม่เห็น ร่างกระเด้งกลับมา ร่วงลงพื้น ใช้สองมือยันพื้นไว้
เด็กหญิงดูเหมือนจะประหลาดใจเล็กน้อยที่ออกไปไม่ได้ เธอคลานออกไปทางประตูอย่างบ้าคลั่ง
ปัง!
ถูกดีดกลับมาอีกครั้ง
ปัง! ปัง! ปัง!
เธอพุ่งชนประตูครั้งแล้วครั้งเล่า
คอบิดเบี้ยว กระดูกส่งเสียงดังกรอบแกรบ
เธอเข้ามาได้ แต่ออกไปไม่ได้ บ้านหลังนี้กักขังเธอไว้
หลินอินซีเห็นเธอยื่นมือไปทางโจวเยี่ยนเชิงที่ยืนอยู่หน้าประตู แต่กลับสัมผัสไม่ได้
ร่างของเด็กหญิงบิดเบี้ยว คอหมุนอย่างแปลกประหลาด 180 องศา ลูกตาดำว่างเปล่าคู่นั้นหมุนกลับมา จ้องเขม็งที่หลินอินซี
หันกลับมา พุ่งเข้าหาหล่อน…
หลินอินซีดับหน้าจอมือถือ
ในมือหล่อนไม่มีของต้องห้ามสำหรับปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย จึงขับไล่สิ่งมีชีวิตตนนั้นไปไม่ได้ ทำได้เพียงทำเป็นไม่เห็นไม่หงุดหงิด
โจวเยี่ยนเชิงกำลังจะออกไปทางทางหนีไฟที่ซ่อมแล้ว
ทางเดินข้างนอกมืดสนิท ขณะที่เขากำลังลงบันได หลินอินซีร้องเรียกเขา: "ทำไมคุณไม่ใช้ลิฟต์?"
โจวเยี่ยนเชิงหยุดฝีเท้า ตอบกลับเรียบ ๆ แล้วดึงหมวกลงต่ำ: "โอ้ ลิฟต์นั่นเสียบ่อย ฉันไม่นั่ง"