"เสร็จแล้ว ท่านผู้หญิง"
หลินอินซีนำ[เลือดอาหาร]ที่อุ่นเสร็จแล้วออกจากเตาไมโครเวฟ
ท่านผู้หญิงปรายตามอง ปลายจมูกกระตุกเล็กน้อย แล้วพูดกับท่านสุภาพบุรุษบนท้ายทอยของตนว่า "คนรับใช้ครั้งนี้ ฝีมือทำอาหารใช้ได้ทีเดียว"
ท่านสุภาพบุรุษยิ้มแสยะ "ฉันชอบ คืนนี้ต้องเพิ่มมื้อ"
เลือดอาหารสู้ของส่งจากโรงเพาะกระต่ายไม่ได้ แต่สำหรับสิ่งมีชีวิตตนก็นับว่าเป็นอาหารเลิศรส
ทั่วห้องนั่งเล่นอบอวลด้วยกลิ่นคาวเลือดเข้มข้น
ท่านผู้หญิงยื่นถุงดำในมือให้หลินอินซี ถุงพลาสติกสีดำหนักอึ้ง ดึงมือหลินอินซีทรุดลงทันที
หลินอินซีชำเลืองดู ก็พบว่าในนั้นเต็มไปด้วยเครื่องในเปื้อนเลือด
แล้วก็นึกถึงข้อความในกลุ่ม...
หลินอินซีมีสีหน้าเรียบเฉย แม้แต่หางตาก็ไม่กระตุก แต่ในใจกลับสะอิดสะเอียน เธอเกลียดเครื่องในทุกชนิด
"ท่านผู้หญิง วัตถุดิบนี้ต้องแช่แข็ง หรือพรุ่งนี้เช้าตุ๋นเลยดี" หลินอินซีเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เธอบอกตัวเองว่าให้ถือว่าถุงพลาสติกนี้คือไส้หมูลดราคา "ต้องให้ฉันใช้ขิงกับเหล้าปรุงอาหารดับกลิ่นคาวก่อนไหม"
"ไม่ต้องใส่เครื่องปรุง" ท่านสุภาพบุรุษบนท้ายทอยของท่านผู้หญิงหันหน้ามา เขาจ้องถุงพลาสติก "เครื่องในสดเก็บกลิ่นเดิมไว้ ไม่ต้องล้าง"
ศีรษะของท่านผู้หญิงบิดกลับมา ตักเตือนหลินอินซีว่า "อย่าแอบกิน ฉันนับหัวใจ ตับ ม้าม ปอด ไตข้างในแล้ว มีจำนวน"
"ค่ะ ท่านผู้หญิง" หลินอินซีคิดว่าพวกสิ่งมีชีวิตตนพวกนี้ก็แค่ด้วงขี้หวงอาหาร