"พังประตูเข้าไปเลย" หลินอินซีได้กลิ่นหอมหวานของครีมเค้ก กลิ่นนี้ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ เข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ ห้องนี้ก็ไม่ปลอดภัยอีกต่อไปแล้ว
"ถอยออกไปอีกหน่อย"
หล่อนถอยไปยังระยะปลอดภัย ปล่อยพื้นที่ทั้งหมดให้มืออาชีพ
โจวเยี่ยนเชิงขยับข้อเท้าเล็กน้อย ก่อนจะเตะออกไปอย่างแรงเป็นครั้งที่สอง ครั้งนี้หนักกว่าครั้งก่อน แผ่นไม้ตรงกลางประตูแตกออกทันที
เมื่อเท้าที่สามฟาดลง ตำแหน่งล็อกประตูถูกพังยับเยิน บานประตูไม้ทั้งบานหลุดออกจากกรอบ ล้มเอียง ๆ ลงมา
"ไป!" แม้หลินอินซีจะร่างกายอ่อนแอ แต่เป็นที่หนึ่งด้านการหนีเอาตัวรอด หล่อนมุดออกจากรูที่พังนั้นเป็นคนแรก
พวกเขาวิ่งออกมาที่ทางเดิน
ประตูไม้ที่พังยับเยินบานนั้น เศษไม้สั่นไหวเล็กน้อยบนพื้น แผ่นไม้ที่แตกเป็นเสี่ยง ๆ ราวกับมีชีวิตขึ้นมา ประกอบตัวกลับเข้ากรอบประตู
สุดท้าย ประตูก็ปิดลงอีกครั้ง ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"กล่องเครื่องมือนายล่ะ?"
"อยู่ในห้องนั่งเล่น ผมไม่ได้เอาเข้ามา"
"ไปเอาของมา ศพที่เหลือก็อยู่ในห้องนี้ เราจะผสมสารลูมินอลให้เสร็จ ใส่ขวดสเปรย์ แล้วฉีดให้ทั่วทุกห้อง"
"ได้"
พวกเขาเดินคลำทางมืดไปยังห้องนั่งเล่น
กล่องเครื่องมือที่แต่เดิมวางอยู่บนพื้นถูกดึงกระจัดกระจาย ไขควงกลิ้งเข้าไปใต้โซฟา สายกล้องส่องภายในพันกันเป็นก้อน ที่เลวร้ายที่สุดคือคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊กเครื่องนั้น จอแตกไปแล้ว
หลินอินซีมองไปที่โจวเยี่ยนเชิงโดยไม่รู้ตัว น่าสงสารจริง เขาต้องชดใช้ค่าเสียหายแล้ว