“ฉันไม่คิดจะหนีอยู่แล้ว”
โจวเยี่ยนเชิงฟังเสียงทุบประตูดังกระแทกขึ้นเรื่อย ๆ จากนอกประตู คิ้วขมวดเล็กน้อย “ป่านนี้แล้ว ยังมีคนมาเคาะประตูอีกหรือ”
“อ้อ เป็นนายจ้างของฉันน่ะ”
เมื่อเห็นโจวเยี่ยนเชิงเดินมุ่งหน้าไปทางประตูนิรภัย หล่อนยื่นมือขวาง “อย่าเปิดประตู”
เท้าของโจวเยี่ยนเชิงชะงัก เขาหันมามองหล่อน น้ำเสียงทุ้มลง “ตื่นเต้นอะไรนักหนา นายจ้างของเธอก็แค่คู่สามีภรรยา เราก็มีสองคน ไม่ต้องกลัวพวกเขาเลย ฉันต่อยตีเก่งนะ ซากศพเต็มบ้านนี่ ก็ควรให้พวกเขาชี้แจง”
“หา ฉันก็ต้องสู้ด้วยหรือ” หลินอินซีรีบโบกมือปฏิเสธ “ดูสภาพฉันสิ เดินอีกสองสามก้าวก็เริ่มหอบแล้ว ดูเหมือนคนสู้เป็นไหมล่ะ อีกอย่าง มีประตูกั้นอยู่ รอให้พวกเขาพังเข้ามาก่อนค่อยว่า”
“เราควรชิงความได้เปรียบไว้ก่อน นายจ้างของเธอก็เป็นแค่พนักงานออฟฟิศธรรมดา เราสองคนไปหยิบมีดทำครัวมาคนละเล่ม จังหวะเปิดประตูปุ๊บก็ตะครุบพวกเขาได้” โจวเยี่ยนเชิงมีแววของคนที่พร้อมจะก่ออาชญากรรมติดตัวอยู่บ้าง
เขายังอยากลากหลินอินซีร่วมสมรู้ร่วมคิดอีก
ถ้านอกประตูเป็นมนุษย์ ก็ทำแบบนั้นได้จริง
แต่นอกประตูมันคือสิ่งมีชีวิตตนนี่
หลินอินซีเม้มริมฝีปาก “สู้ไม่ได้หรอก เธอนึกว่าหน้าประตูมีไทสันยืนอยู่สองคนก็แล้วกัน ฉันเปลี่ยนกุญแจก็เพื่อไม่ให้พวกมันเข้ามา คู่สามีภรรยาสกุลหวังเป็นญาติห่าง ๆ ของเสี่ยวเหมย พวกเขาจะเอาสิทธิ์ปกครองเสี่ยวเหมย ก็แค่จะเอาเงินกองทุนทรัสต์รายเดือนของเสี่ยวเหมย พวกเขาแค่ละโมบ ไม่เกี่ยวกับคดีฆาตกรรม”