หลินอินซีรับหนังสือพิมพ์มา
แสงจากไฟแบล็กไลต์ค่อนข้างแยงตา
หลินอินซีเปิดไฟฉายมือถือ ส่องไปที่หน้ากระดาษ ทำให้พาดหัวข่าวเมื่อปีนั้นสว่างขึ้น
《โรงงานเนื้อแช่แข็งในชื่อของผู้ใจบุญด้านการกุศลถูกสั่งปิด ความปลอดภัยด้านอาหารจุดชนวนความตื่นตระหนกทั้งเมือง》
ด้านล่างยังมีรูปของพ่อกับแม่ของเสี่ยวเหมย
พ่อของเสี่ยวเหมยโอบไหล่แม่ของเสี่ยวเหมย ยกมือขึ้นบังกล้องที่ส่องมาทางพวกเขา ท่าทางลำบากใจอย่างยิ่ง
ส่วนเนื้อหาข่าวด้านล่าง ระบุว่าโรงงานเนื้อแช่แข็งในชื่อของพ่อกับแม่เสี่ยวเหมยถูกสั่งปิดฉุกเฉิน เนื่องจากเจ้าหน้าที่ตรวจโรคตรวจพบดีเอ็นเอมนุษย์จำนวนมากใน "เนื้อบด" ที่พวกเขาจำหน่าย
หลังจากตำรวจเข้าสืบสวน ก็ขุดคุ้ยความจริงที่น่าสะพรึงกลัวออกมาได้
สามีภรรยาคู่นี้ใช้ "การให้ทุนการกุศล" เป็นข้ออ้าง ให้ทุนนักเรียนยากจนที่มีเลือดกรุ๊ป Rh ลบ ทั่วเมืองกว่า 2,000 คน
และเด็กเหล่านี้ ต่างหายตัวไปในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
แต่สิ่งที่ทำให้หลินอินซีรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลังคือย่อหน้าสุดท้ายของรายงาน
ตำรวจขุดเจาะลึกลงไปในดิน สูบส้วมซึมในเขตที่พักพนักงานของโรงงานเนื้อแช่แข็งจนหมด ตรวจสอบเครื่องบดเนื้อทั้งหมด ค้นหาทุกห้องเย็น สุดท้ายจากเนื้อและเศษกระดูกที่ถูกแปรรูปเหล่านั้น พวกเขาประกอบตัวอย่างดีเอ็นเอของเด็กกว่า 500 คนได้
ส่วนอีก 1,500 ศพ กลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ตราบจนบัดนี้ก็ยังไร้วี่แวว
โจวเยี่ยนเชิงก็ยื่นศีรษะเข้ามาใกล้
เขาเห็นเนื้อหาบนข่าว "สามีภรรยาคู่นี้สมควรตายจริง ๆ"
"อืม พวกเขาจมน้ำตายไปแล้ว"
"งั้นก็ถูกไป" โจวเยี่ยนเชิงรู้สึกว่าสองชีวิตก็ชดใช้สองพันชีวิตไม่ได้ "ตายง่ายเกินไป"