หลินอินซีหันไปมองทิศทางที่พวกเขามา
เมื่อครู่ด้านนอก สองสิ่งมีชีวิตตนที่วิ่งตามฟู่จื๋อซวี่กับพวกอีกสามคนมา ได้หายไปแล้ว
พื้นที่โรงงานกลับคืนสู่ความเงียบงัน
เธอละสายตากลับมา แล้วก้มลงมองข้อเท้าบวมเป่งของโจวมั่ว
ตรงนั้นมีตุ่มน้ำขนาดใหญ่หลายเม็ด ของเหลวข้างในกระเพื่อมเบาๆ… ไม่มองแล้ว เห็นแบบนี้แล้วอยากเอาเข็มมาจิ้มเล่น
ถ้าโจวมั่วตามไป จะต้องเป็นตัวถ่วงแน่
แต่จะให้เขาย้อนกลับทางเดิมคนเดียว เขาก็กลับไม่ได้
“นายรอพวกเราอยู่ตรงประตูนี่ก่อนได้ไหม” หลินอินซีไม่อยากแบกภาระคนเจ็บ
เขาอยู่กับที่ โอกาสรอดชีวิตยังมีมากกว่า
โจวมั่วชะงัก
หานเจินจูก็เงยหน้าขึ้นเช่นกัน
โจวมั่วกัดฟัน เอามือยันพื้น พยายามจะลุกขึ้น แต่เพิ่งออกแรง ขาข้างนั้นก็กระตุกอย่างรุนแรง เขาครางฮึดฮัด แล้วล้มลงไปนั่งกับพื้นอีกครั้ง
“อย่าทิ้งผม” หน้าผากเขาเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น แต่น้ำเสียงยังดื้อรั้น “ผมยังเดินได้ แค่นี้ไม่เป็นไร”
หลินอินซีก้มลงมองเขา แล้วส่ายหน้าอย่างจริงจัง
“นายไม่เป็นไร แต่ฉันเป็นไร”
หลินอินซีปฏิเสธตรงๆ ครั้งนี้ “ถ้านายไม่บาดเจ็บ ฉันยินดีให้ร่วมทีม”
“แต่ตอนนี้นายต้องการคนดูแล”
“เวลาเจออันตราย พวกเราไม่ใช่แค่ต้องดูแลตัวเอง แต่ยังต้องแบ่งสมาธิดูแลนาย”
“ฉันไม่อยากพาทุกคนไปตายเพราะต้องดูแลคนเจ็บ”
หลินอินซีพูดชัดเจนพอ เธอไม่ได้หมายจะตำหนิที่เขาบาดเจ็บ แค่บอกความจริงอย่างเรียบๆ