"ชู่ว..." หลินอินซีส่งเสียงบอกให้เติ้งเหมียวเบาเสียงลงหน่อย
ใต้ท้องรถบรรทุกทหารมีช่องว่างแคบ ๆ หลินอินซีขยับตัวเล็กน้อย เธอเห็นข้าง ๆ เติ้งเหมียวมีศพนอนอยู่ ซูบผอมซาก ใบหน้าบิดเบี้ยวน่าเกลียด ไม่มีบาดแผลภายนอกชัดเจน ดูเหมือนถูกทำให้ตกใจตาย
"เติ้งเหมียว เธอลองคลำดูตามตัวศพทางนั้นหน่อยสิว่ามีเบาะแสอะไรไหม"
เติ้งเหมียวฝืนทนให้หนังหัวชา ยื่นมือเข้าไป
เธอคลำเจอของรูปร่างคล้ายเหรียญตรา
"นี่อะไรเนี่ย" เติ้งเหมียวดูไม่ออกว่าคืออะไร
"เอามาให้ฉัน" หลินอินซียื่นมือไปหยิบเหรียญตรามา เธอตรวจดูอยู่ครู่หนึ่งก็ไม่เห็นพิรุธอะไร จากนั้นงัดขอบช่องออก พอแงะออกมาดูก็พบว่าด้านในมีเครื่องดักฟัง "อุปกรณ์จารกรรม ศพนี้เมื่อก่อนคงเป็นสายลับ"
เครื่องดักฟังเสียแล้ว หลินอินซีแงะเอาชิปข้างในออกมา
ทันใดนั้น ทางด้านหอพักพนักงานก็มีเสียงฝีเท้าที่วกวนดังมา
ทุกคนหันไปมองตามเสียง
ผู้หญิงคนหนึ่งสวมชุดคนไข้ลายทางขาวดำ กอดห่อผ้าไว้ ซวดเซวิ่งพรวดออกมา ดูท่าจะวิ่งหนีออกทางประตูใหญ่
เธอเท้าเปล่า ข้อเท้ามีกำไลเรืองแสงสีขาวสวมอยู่ วิ่งไปพลาง หันหลังกลับไปมองเป็นพัก ๆ
"ช่วยด้วย...ช่วยด้วย...ฉันเห็นในโรงพยาบาล..." เสียงเธอแหบแห้ง
หานเจินจูที่ซ่อนอยู่อีกด้านเผลอจะลุกขึ้นยืนตามสัญชาตญาณ โจวมั่วเพื่อนร่วมงานของเธอตาไว มือไว กดไหล่เธอไว้ แล้วส่ายหน้า "อย่าไป"
หานเจินจูถึงได้นั่งยอง ๆ ลงอีกครั้งด้วยสีหน้าลำบากใจ
หลินอินซีกับเติ้งเหมียวช่วยกันเขี่ยศพที่เกะกะนั้นออกไปทีละนิด พอมีที่ว่างแล้ว หลินอินซีใช้ศอกทั้งสองยันพื้น ขยับตัวไปข้างหน้า ดูความเคลื่อนไหวข้างนอก