หลินอินซีรีบคว้าขอบหน้าต่างไว้แน่น เธอกดความหวาดกลัวในใจลง ริมฝีปากเม้มแน่น มองเห็นแขนข้างล่างนั้นคล้ายหนวด แต่ไม่ได้พุ่งจับเธอ กลับหดหายเข้าไปในรอยแยกของผนังอย่างตกใจกลัว “ฟิ้ว” หนึ่งที
เธอเปิดไฟฉายมือถือส่องเข้าไปด้านใน เห็นว่าแขนนั้นงอกติดเป็นเนื้อเดียวกับผนังปูน!
บนผนังมีก้อนเนื้อปูดโปน เต้นตุบๆ เหมือนกำลังหายใจ
หลินอินซีกำลังคร่อมหน้าต่างอยู่พอดี เธอจึงพูดกับเติ้งเหมียวและฟู่จื๋อซวี่ว่า “รอเดี๋ยวก่อนแล้วค่อยมา”
เธอเปิดกลุ่มใหญ่ [ศูนย์พักพิงกระต่ายตาเขียว] ค้นหาคำว่า [โรงพยาบาลทหารสนิม]
ประวัติแช็ตที่ขึ้นมา หลินอินซีอ่านไม่เข้าใจ
ชื่อของสิ่งมีชีวิตตน ตามข้อกำหนดในกลุ่ม ถูกจดบันทึกไว้ ตัวหนึ่งชื่อ [เนื้องอก] อีกตัวชื่อ [ยามรักษาการณ์] และอีกตัวชื่อ [นางพญาชุดโลหิต]
ยังมีคนรู้จักเก่าของหลินอินซี [นักสร้างฉาก] ดูเหมือนแอบมาทำงานพาร์ตไทม์ที่นี่
[เนื้องอก] กับ [ยามรักษาการณ์] เป็นสิ่งมีชีวิตตนที่ไม่รู้ภาษาคน
[นางพญาชุดโลหิต] ไม่เคยพูดในกลุ่ม มันแค่ส่งตำแหน่งของ [โรงพยาบาลทหารสนิม] มาในกลุ่ม
หลินอินซีลดเสียงลำโพงลง แล้วกดเล่นข้อความเสียง
[เนื้องอก: เสียง 30 วิ]
ฟังเสียงนั้นคล้ายคนจำนวนมากหายใจหอบพร้อมกัน
หลินอินซีลดเสียงแล้ว แต่เมื่อเธอเล่นข้อความเสียงนี้ ก้อนเนื้อตุบๆ บนผนังห้องก็พลันหดหายไป ดูเหมือนหวาดกลัวจนหดเป็นก้อนเดียว