เติ้งเหมียวไม่รู้ว่าถูกอะไรเตะกระเด็นออกมาจากร้านตัดเสื้อ ล้มก้นกระแทกพื้นหิมะ มือยังกำชุดทหารไว้แน่น
หล่อนก้มมองดู ในชุดทหารยังปักชื่อไว้ แม้ไม่ใช่ชื่อตัวเอง แต่รูปร่างคนนั้นพอๆ กับหล่อน สวมแล้วพอดีตัว
“รุ่นพี่ รุ่นพี่! เกือบตายแล้ว!” เติ้งเหมียววิ่งกลับมาที่แคมป์ สีหน้าตื่นเต้น เล่าประสบการณ์ของตัวเอง
“พอหนูเข้าไป ก็ได้ยินเสียงเคาะระฆัง แล้วรอบๆ ก็มืดสนิท มองไม่เห็นอะไรเลย คลำเจอแต่เส้นด้ายยาวเรียวเส้นหนึ่ง ก็คลำตามเส้นด้ายนั่นเข้าไปเรื่อยๆ”
“ต่อมาดูเหมือนจะคลำเข้าไปในห้องที่เต็มไปด้วยชุดทหารที่ตัดเสร็จแล้ว ข้างๆ ได้ยินเสียงรุ่นพี่พูดแว่วๆ เดิมทีอยากจะเข้าไปหารุ่นพี่ แต่เส้นด้ายพวกนั้นขวางทางไว้ตลอด ยังไงก็เลี่ยงไปไม่เจอ”
“หนูเห็น… ไม่ใช่สิ หนูคลำเจอเสื้อพวกนั้น ก็คิดจะขโมยมาสักสองสามชุดก่อน ใครจะรู้ พอเพิ่งอุ้มเสื้อขึ้นมา ก็มีอะไรบางอย่างพุ่งมาจากข้างหลัง หนูก็ไม่รู้ว่าอะไร รู้แค่ว่ามันแย่งชุดทหารในอ้อมกอดหนูตลอด”
เติ้งเหมียวโบกไม้โบกมืออยู่ตรงหน้าหลินอินซี บรรยายประสบการณ์ของตัวเอง
หลินอินซีคิดจริงๆ ว่า สี่คนที่ออกมาจากมหาวิทยาลัยจินเฉิงด้วยกันตอนนั้น ล้วนมีอะไรแปลกๆ ติดตัว
อืม… ยกเว้นตัวหล่อนเอง หล่อนเป็นคนธรรมดา
ที่ไม่ธรรมดา คือมือถือของหล่อน
เติ้งเหมียวทำท่าทางต่อ “สุดท้าย ไม่รู้ว่าใคร เตะหนูกระเด็นออกมาจากร้านตัดเสื้อทีเดียว หนูพยายามสุดชีวิตถึงรักษาชุดนี้ไว้ได้หนึ่งชุด แต่ก็ยังดี ชุดนี้หนูใส่ได้พอดี”