จะช่วยบ้าอะไร ข้างนอกคนที่ถูกควบคุมเยอะแยะ ตบทีละคนห้าคนก็ห้าที หลินอินซีห้ามไม่ได้ อยู่เฉยๆดูสถานการณ์ดีกว่า
พวกเขาฟันไม้ แม้สองมือจะถลอกเลือดออกก็ไม่หยุด
ฝนกรดกัดกร่อนแผลเล็กๆในฝ่ามือ
ซูเจ่าถูกความเจ็บที่ฝ่ามือดึงสติกลับมาได้บ้างเล็กน้อย
เมื่อเทียบกับความเลื่อนลอย การเห็นร่างกายตัวเองทำเรื่องน่ากลัวทั้งที่รู้ตัวนั่นแหละทุกข์ทรมานที่สุด
วันรุ่งขึ้น ตอนซูเจ่าเปิดเต็นท์ของหลินอินซี คนก็หนีไปแล้ว
แม้แต่เงายังไม่เห็น
แน่นอน หลินอินซียังอุตส่าห์ทิ้งโน้ตไว้ บอกพวกเขาด้วยความหวังดีว่าต้องใส่เครื่องแบบทหารสีดำจึงจะข้ามทะเลสาบได้ เครื่องแบบทหารสีดำอยู่ในบ้านช่างตัดเสื้อ พร้อมปลุกใจพวกเขาด้วย
หลังจากเพลงกล่อมเด็กหายไป หลินอินซีก็เอารถเข็นพับออกจากกระเป๋าเป้ ออกแรงอย่างยากลำบาก ลากเติ้งเหมียวที่ปลุกยังไงก็ไม่ตื่นขึ้นรถเข็น แล้วเข็นหนีไป
การขออาศัยจบลงแล้ว ตราบใดที่หนีเร็วพอ แผนร้ายของพวกคนพวกนั้นก็ใช้กับเธอไม่ได้
หลินอินซีเปลี่ยนเครื่องแบบทหารสีดำให้ตัวเองกับเติ้งเหมียวเรียบร้อยแล้ว
เธอสัมผัสได้ว่า ลมที่พัดมาจากทะเลสาบสนิมมีกลิ่นกรดเจือปน เรือถีบห่านพลาสติกโผล่มาจากผิวน้ำ เคลื่อนเข้ามาหาเธอช้าๆ ในเรือไม่มีใคร แต่คันถีบขยับเอง ทิ้งระลอกคลื่นยาวไว้ด้านหลัง
หมอกหนาทึบ
ฟู่จื๋อซวี่วิ่งออกจากบ้านช่างตัดเสื้อตัวเต็มไปด้วยเลือด เดิมทีเขาจะกลับค่าย แต่เหลือบมองไปทางทะเลสาบสนิมโดยไม่รู้ตัว เห็นร่างพร่าเลือนของหลินอินซีในหมอกหนาพอดี