ดวงตาของยายชราขุ่นมัว "ดูความจำฉันสิ อายุมากแล้ว จำอะไรไม่ค่อยได้ หนูหนีของฉันเข้าป่าไปเดือนหนึ่งแล้ว… ขาฉันไม่ค่อยดี ไปตามหาในป่าไม่ได้…"
ฟู่จื๋อซวี่ก้มหน้างัดคีมหนีบฟืน ฟืนในเตาผิงดังเปรี๊ยะ
ยายชราคนนี้มีความจำเสื่อมเล็กน้อย
หลินอินซีเห็นรูปภาพมากมายแขวนอยู่บนผนัง ภาพส่วนใหญ่เก่ากรัง สตรีสาวในภาพคงเป็นหนูหนีที่ยายชราพูดถึง
ประหลาดอยู่อย่างหนึ่งคือ ในทุกภาพ ผู้หญิงคนนั้นใส่เสื้อคลุมฝ้ายสีแดงตัวเดิม ยืนบนลานหิมะที่แตกต่างกัน หันหน้าเข้ากล้อง สีหน้าโศกสลด หลินอินซีถามว่า "คุณยาย ลูกสาวยายชอบใส่เสื้อคลุมแดงตัวเดิมจังเลยนะ เสื้อคลุมนั้นดูดีจริง ๆ เข้ากับผิวลูกสาวยายมาก"
ดวงตาขุ่นมัวของยายชราค่อย ๆ ปิดลง เธอพูดทั้งครึ่งหลับครึ่งตื่นว่า "หนูหนีของข้ากลัวข้าจำเธอไม่ได้ ตอนกลับมาจึงใส่เสื้อผ้าตัวเดิมทุกครั้ง"
หลินอินซีอยากถามอีกสองประโยค แต่ยายชราคนนั้นดูเหมือนกำลังจะหลับ
เติ้งเหมียวหาว ตอนนี้แค่บ่ายสามโมงกว่า ๆ แต่ข้างนอกฟ้าเริ่มมืดแล้ว
ฟู่จื๋อซวี่ถามข้าง ๆ ว่า "อาม่า ตอนกลางคืนเรานอนที่ไหนได้บ้าง"
ยายชราคนนั้นเอนหลังบนเก้าอี้โยก โยกไปมาช้า ๆ เธอพูดอย่างอ่อนแรงว่า "พวกคุณนอนห้องในสุดของชั้นสองเถอะ ห้องนั้นหนูหนีของข้าเคยนอนตอนเด็ก ๆ ว่างมาหลายปีแล้ว..."
พูดจบ ยายชราดูเหมือนหลับสนิท มีเสียงกรนเบา ๆ ลอดจมูกออกมา
หลินอินซีขึ้นไปชั้นสอง