หลินอินซีเดินไปที่ครัวชั้นล่าง เธอพบว่าแผ่นไม้ที่ใช้ปิดหน้าต่างในครัวแตกแล้ว ลมหนาวพัดหวีดหวิวผ่านรอยแตกเข้ามาในห้อง
บนโต๊ะมีข้าวสวยสองถ้วย หลินอินซีใช้นิ้วแตะดู ข้าวเย็นชืดแล้ว ถ้วยหนึ่งไม่เคยถูกแตะต้อง ตะเกียบปักตั้งอยู่ตรงกลางข้าวพอดี
เธอยกข้าวขึ้นมาดม ยังไม่บูด
“พวกคุณมาดูนี่หน่อย ในครัวยังมีอาหารเหลืออยู่บ้าง” หลินอินซีเรียกพวกเขาเข้ามาในครัว ตะกร้าในครัวยังมีอาหารกระป๋องอยู่บ้าง บนกระป๋องแสดงวันหมดอายุถึงวันที่ 12 ธันวาคม 1992
“เวลาในภารกิจนี้ไม่ตรงกับโลกภายนอก เวลาที่แสดงที่นี่คือวันที่ 1 สิงหาคม 1991 หรือก็คือหลังจากบันทึกในสมุดประมาณ 60 ปี” นาฬิกาของฟู่จื๋อซวี่เป็นของต้องห้าม ทุกครั้งที่เข้าภารกิจ นาฬิกาของเขาจะปรับเวลาให้ตรงโดยอัตโนมัติ
การใช้ของต้องห้ามต้องแลกด้วยราคา เขาไม่ได้พูดถึง หลินอินซีเองก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร
เติ้งเหมียวจัดร่างของหญิงชราบนพื้นให้นอนหงายอย่างเรียบร้อย “เราฝังศพหญิงชราก่อนดีกว่า ไม่งั้นต้องอยู่ร่วมบ้านกับศพต่อไป ฉันกลัวสุดๆ เลย”
หลินอินซีพูดว่า “ฝังที่สวนหลังบ้านได้นะ”
บ้านชั้นเดียวนี้มีสวนอยู่ด้านหลัง
“หน้าต่างครัวก็ต้องซ่อมด้วย” ฟู่จื๋อซวี่ตรวจดูแผ่นไม้ที่หลวม ด้านหลังแผ่นไม้มีรอยข่วน “ฟืนในบ้านก็เหลือไม่มากแล้ว นี่เพิ่งเดือนสิงหาคม พอถึงช่วงหลังจะยิ่งหนาวขึ้นเรื่อยๆ เราต้องอยู่ที่นี่เพื่อหาเอกสาร ถ้าไม่มีฟืนเราคงหนาวตายแน่”