นักศึกษาสี่คนนั้นยังอยู่ในร้านขายของชำ คุยเล่นกับเด็กหญิงตัวน้อยอย่างสบายอารมณ์
หลินอินซีออกจากร้าน เธอพ่นลมหายใจสีขาวออกมา ถูมือไปมา “แผนที่แสดงว่าในเมืองนี้มีเอกสารลับสุดยอด ชั่วคราวยังไม่มีผู้รอดชีวิตคนอื่นได้ไป เราน่าจะมาเร็ว รีบเข้าไปในเมืองสืบข่าวก่อนดีกว่า”
เติ้งเหมียวใช้มือขยี้ตา “รุ่นพี่คะ หิมะนี่ปลิวเข้าตา แสบตา ไม่สบายตัวเลย”
“เธอใช้น้ำแร่ล้างตา แล้วใช้ปีกหมวกบังหน้าไว้หน่อย” หลินอินซีช่วยใส่หมวกให้เธอ
การเดินทางในหิมะยากลำบาก
พวกเขาสู้ลมฝ่าหิมะเดินหน้า ที่นี่ก็ไม่มีรถให้เช่า
ค่อย ๆ มืดลงจนมองไม่เห็นมือ
ฟู่จื๋อซวี่นำทางอยู่ข้างหน้า หลินอินซีจับเสื้อด้านหลังของฟู่จื๋อซวี่ เหยียบตามรอยเท้าเขาเดินไป
เติ้งเหมียวจับเสื้อหลินอินซี เหยียบตามรอยเท้าหลินอินซีเดินไป
“ผิดแล้ว ทางมันเบี่ยงไป ฟู่จื๋อซวี่ เธอต้องหันไปทางทิศตะวันออก” หลินอินซีก้มหัว สู้ลมและหิมะนำทางอยู่ข้างหลัง
เธอขี้หนาวกว่าคนทั่วไป โชคดีที่เสื้อขนสัตว์ที่เฝิงเสี่ยวอวี้ให้มา ทำให้เธอไม่แข็งตายกลางทาง
เติ้งเหมียวตึงเครียดมาตลอด เพราะรู้สึกเหมือนมีคนดึงเสื้อเธอจากข้างหลัง ดึงเธอถอยหลังตลอดเวลา
เธอไม่กล้าหันกลับไปมอง และไม่กล้าส่งเสียง กลัวรบกวนการเดินทางของหลินอินซีกับพวก สะกดความกลัวไว้ในใจ